Валянцін Акудовіч

Я дазволю сабе пачаць з, так бы мовіць, “пустога філасафавання”. А менавіта з немудрагелістай канстатацыі таго, што кожны малады чалавек – гэта агент будучыні. А палітыка (не блытаць з ідэалогіяй) рэч абсалютна рэальная і, калі заўгодна, штодзённая, як шкарпеткі ці бульба, нават з улікам таго, што кожная палітыка заўсёды мае нейкія стратэгічныя мэты. І калі рэальная палітыка спрабуе скарыстаць маладога чалавека дзеля ўладкавання цяперашняй палітычнай рэальнасці, дык пазбаўляе яго ўласнай функцыі – спеліць будучыню. Таму мяне заўсёды трывожыць усялякі выбух палітычнай актыўнасці моладзі. Бо я здагадваюся, што з гэтага “выбуху” не толькі кожны палітызаваны маладзён потым нечага не дабярэ ў сваім будучым, але разам з ім нешта страціць і сама будучыня.

Аднак гэта не ад нас залежыць, што маладыя прыходзяць у палітыку… Затое ад нас залежыць ці зразумеем мы, чаго і дзеля чаго яны прыходзяць у палітычны дыскурс? (more…)