
(Валер Карбалевіч: ) “Досьвед каляровых рэвалюцыяў у Югаславіі, Грузіі, Украіне, Кыргызстане стаў падставаю для вызначэньня пэўных заканамернасьцяў, правілаў, канцэпцыяў разьвіцьця грамадзкіх працэсаў, ролі й значэньня масавых вулічных акцыяў. Па-першае, гэта аўтарытарны рэжым, які пазбаўляе народ магчымасьці выказаць сваю волю, адсутнасьць дэмакратычных мэханізмаў для адстойваньня людзьмі сваіх інтарэсаў. Па-другое, гэта падтрымка Захадам, найперш ЗША, дэмакратычных пераменаў. Здавалася б, усё ясна і зразумела.
Аднак апошнім часам у розных краінах адбыліся падзеі, якія патрабуюць унесьці сур’ёзныя карэктывы ў гэтыя канцэпцыі. З аднаго боку, джынсавая рэвалюцыя ў Беларусі вясной гэтага году не адбылася, бо вулічныя акцыі былі недастаткова масавыя.
Зь іншага боку, апошні час адбыліся масавыя выступленьні людзей у розных краінах, якія выпадаюць з адзначаных вышэй трэндаў. У Мэксыцы дасюль працягваюцца пратэсты левых палітычных сілаў, якія выступаюць з антыамэрыканскіх пазыцыяў і патрабуюць, каб іхнага кандыдата прызналі прэзыдэнтам. Колькі месяцаў таму ў Францыі студэнты правялі масавыя маніфэстацыі й змусілі урад задаволіць іхныя патрабаваньні ў сацыяльных пытаньнях. І вось цяперашнія падзеі ў Вугоршчыне.
Гэтыя краіны, ва ўсялякім разе Францыя і Вугоршчына, несумненна, зьяўляюцца дэмакратычнымі. Тым ня менш, калі тысячы людзей выходзяць на вуліцы, то гэта, мусіць, значыць, што нармальныя дэмакратычныя каналы й мэханізмы не спрацоўваюць. Дык якія дзейнічаюць трэнды, што спрыяюць масавым вулічным пратэстам з палітычнымі патрабаваньнямі?” (more…)
[Powered by WordPress.]
24 queries. 0.232 seconds