Гэты тэкст быў прапанаваны да публікацыі ў некалькі выданьняў. На сайце “Наше мнение” аўтару патлумачылі, што тэкст добры, але высновы робяцца на адным (!) прыкладзе: ён прыдатны, маўляў, для газэты, а не для аналітычнага рэсурсу. У Інтэрнэт-газэце “Салідарнасць” было заяўлена, што “там надта многа бруду”. У часопісе “ARCHE” артыкул друкаваць таксама адмовіліся, параіўшы зьвярнуцца з такім тэкстам у “Дзеяслоў”. Што ж, яшчэ тры прыклады таго, як генэралы трэцяга сэктара ўспрымаюць крытыку на свой адрас.
Зьміцер Дзядзенка
Змяшчаючы гэты тэкст, мы, зразумела, не можам салідарызавацца з пазыцыяй аўтара. Але, мяркуем, кожны мае права на свабоду выказвання, тым больш што паднятыя пытанні ўжо выйшлі за межы прыватнай прасторы. Гэтая спрэчка тычацца абароны гонару і годнасці людзей і гэтым уздымае значна большую праблему адсутнасці публічных легітымных інстытуцыяў абароны правоў чалавека ў межах нават дэмакратычнай супольнасці. Калі ў краіне няма даверу да суда, няма маральных аўтарытэтаў, як нам вырашаць такія праблемы?
Андрэй Ягораў, Агенцыя Гуманітарных Тэхналёгіяў
Каму зь лідэраў можна верыць наступны раз на Плошчы? Пытаньне зусім не рытарычнае. Таму паспрабуем паглядзець на стан “трэцяга сэктару” (улучаючы ў гэты панятак і недзяржаўную прэсу, дэмакратычныя партыі: не сакрэт, што яны хварэюць на тыя ж хваробы, што і ўся грамадзянская супольнасьць).
Дзеля прыкладу возьмем сытуацыю ў рэдакцыі адной зь незалежных газэтаў — легенды беларускай прэсы й агульнанацыянальнага брэнду. Рэдактар газэты выжыў з офісу адзінага распаўсюдніка беларускіх кніг, паставіўшы гэтым асабістыя матывы вышэй за грамадзкія, вышэй за інтарэсы агульнай беларускай справы. Магчыма, рэдактар ратаваўся, як мог, ад перасьледу ўладаў? Але — як жа салідарнасьць гнаных? І навошта ў такім разе наракаць на гарвыканкамы, якія не даюць юрыдычных адрасоў незалежным арганізацыям і недзяржаўным грамадзка-палітычным газэтам?
Салідарнасьць выявілі супрацоўнікі газэты: яны напісалі зварот да ўладальніка памяшканьня, просячы вярнуць распаўсюдніка ў офіс. Ініцыятаркай абароны выступіла карэктарка газэты, што не прамінула для яе дарма. Рэдактар выданьня заявіў, што ня справа нейкай карэктаркі ўказваць яму — кіраўніку такой легендарнай газэты й заснавальніку інтэлектуальнага часопісу, ляўрэату міжнародных прэміяў за свабоду слова, герою Плошчы! — як трэба паводзіцца ў такіх сытуацыях. (Варта зазначыць, аднак, што такія міжнародныя ўзнагароды накладаюць асаблівую адказнасьць на іх уладальніка ды зьвяртаюць на яго асаблівую ўвагу іншых людзей. Уладальнік падобных прэміяў становіцца асобай, чыімі паводзінамі можна хваліць альбо папікаць усю грамадзянскую супольнасць.)
Размова адбывалася на павышаных танах у прысутнасьці сьведкаў. Ніводнага мужчыну не ўпрыгожвае размова на павышаных танах з жанчынай. Тым больш — з падначаленай. Хаця можна зразумець, што ў кожнага здараюцца эмацыйныя й нэрвовыя зрывы. Выхаваны чалавек у такім разе празь некаторы час просіць прабачэньня. Аднак рэдактар палічыў ніжэйшым за сваю годнасьць прасіць прабачэньня ў карэктаркі. Пра тое, што міжнародныя ўзнагароды за свабоду слова даваліся ня толькі яму пэрсанальна, але і ўсёй грамадзянскай супольнасьці Беларусі (а ў прыватнасьці — газэце, дзе працуе не адзін рэдактар, а цэлая рэдакцыя), ён забыўся. Яно й ня дзіўна — столькі справаў, столькі клопатаў!
Аднак справа не заціхла, а выплыла вонкі. Рэдактару газэты прыйшло праз электронныя сродкі сувязі некалькі пытаньняў ад розных людзей наконт прычынаў выгнаньня распаўсюдніка кніг. Ад пытаньняў, зададзеных яму на Інтэрнэт-канфэрэнцыі, наш герой проста адмахнуўся і ня стаў адказваць. Пытаньне, зададзенае на Інэрнэт-форуме ягонай газэты, рэдактар адцэнзураваў, пакінуўшы толькі частку, на якую яму было ня сорамна адказаць. Аўтарцы пытаньня ён адказаў, што не дазволіць ачарняць работнікаў рэдакцыі на Інтэрнэт-форуме газэты. Але прычынаў выгнаньня так і не патлумачыў. Застаецца думаць, хіба, што гэта сакральныя веды, якія нельга давяраць прафанам, не ўганараваным прэміямі за свабоду слова… Гісторыя скончылася тым, што рэдактар выжыў карэктарку з выданьня. За адным разам яна страціла працу і ў беларускамоўным інтэлектуальным часопісе, з кіраўніцтвам якога рэдактар газэты мае сяброўскія дачыненьні.
На блогу ў LiveJournal, дзе ішло абмеркаваньне сытуацыі, ананім (які карыстаўся адным і тым самым варшаўскім ір-адрасам кампутара адначасова з рэдактарам інтэлектуальнага часопісу) нават выказаў меркаваньне, што карэктарка — альбо агент спэцслужбаў, альбо псыхічна ненармальная. Ясная рэч, а кім жа яшчэ могуць быць такія людзі?.. Праўда, за апошнія два дзесяцігодзьдзі колькасць агентаў спэцслужбаў у дэмакратычным асяродку (калі верыць унутраным “разборкам”) даўно перавысіла колькасьць насельніцтва Беларусі, але хто на гэта зважае? А вось аргумэнт, што людзі, якія адстойваюць уласную годнасьць і выказваюць салідарнасьць з гнанымі, — псыхічна ненармальныя, дасюль выкарыстоўвала толькі афіцыёзная прапаганда (як у нядаўняй справе праваабаронцы Кацярыны Садоўскай)…
Самае прыкрае ў падобнай сытуацыі, што чалавек, пазбаўлены працы, застаецца безабаронным. Зьвярнуцца ў суды ці да “абаронцаў” з афіцыёзнай прэсы не дазваляе элемэнтарнае пачуцьцё прыстойнасьці. А знайсьці абарону “па гэты бок барыкады” практычна немагчыма. У каго? У іншых кіраўнікоў трэцяга сэктару? Яны ня маюць сродкаў уплыву на калегу. Дый хутчэй стануць бараніць калегу, чым малавядомую ім карэктарку. Шарагоўцы грамадзянскай супольнасьці ня маюць рэальных мэханізмаў абароны пры такіх працоўных канфліктах. У гэтых умовах становішча работнікаў дзяржаўнага сэктару выглядае нашмат больш прывабным. Калі ў іх узьнікае канфлікт, яны могуць зьвярнуцца ня толькі ў суд, але і да незалежнай прэсы.
І прыклад, апісаны вышэй, толькі адзін зь бясконцага шэрагу падобных.
Яшчэ адна прычына таго, што трэцясэктарныя “аўтарытэты” пачнуць бараніць калегу, у тым, што за ім стаіць ня толькі арганізацыя, але і імя (у апісаным выпадку — “легенда беларускай прэсы”, “герой Плошчы”, “ляўрэат прэміяў за свабоду слова”). Здаецца, што прызнаць за такім чалавекам хібы, — тое самае, што расьпісацца ўва ўласных памылках. Але ці не такім спосабам ствараецца культ асобы? Імя становіцца важнейшым за ўчынкі. Генэралы грамадзянскай супольнасьці сваімі пасадамі гарантуюць сабе свабоду ад крытыкі. Чым гэта розьніцца ад сухарэнкаўскіх законаў пра адказнасьць за дыскрэдытацыю дзяржавы? Толькі тым, што ня садзяць у турму…
Уважлівыя чытачы недзяржаўных СМІ могуць самастойна прыгадаць, чым заканчвалася ўсялякая спроба крытыкі ў бок апазыцыйных лідэраў. Скамячаны й размазаны Джынсавы фэст быў абвешчаны пасьпяховым і ўдалым. Пра задуму “Сьвечка салідарнасьці” сарамяжліва маўчаць нават яе ініцыятары пасьля таго, як пасьпяшаліся абвясьціць пра 300 тысячаў удзельнікаў у адной з акцыяў.
Спробы крытыкі ўчынкаў і паводзінаў генэралаў адразу ж глушацца ўсімі магчымымі спосабамі. Дзякуй богу, вельмі рэдка гучаць абвінавачаньні ў супрацы з спэцслужбамі. Аднак усялякія спробы крытыкі тлумачацца толькі асабістымі матывамі. Як тлумачылася аб’яднаньне сацыял-дэмакратаў? “Змова намесьнікаў” (маюцца на ўвазе намесьнікі старшыняў партыяў)!
Генэралы дэмакратычнай супольнасьці маюць завышаныя патрабаваньні да шарагоўцаў пры заніжаных патрабаваньнях да сябе. Ці прызнаў свае памылкі хаця б хто-небудзь з кіраўнікоў штабоў, хто рыхтаваў сёлетнюю прэзыдэнцкую кампанію? Пакажыце мне гэтага чалавека! Людзі, якія “забыліся” аддаць у дзяржаўны друк праграму кадыдата на прэзыдэнта, сёньня працягваюць весьці рэй: зьбіраюць кангрэсы дэмсілаў, езьдзяць па еўропах з расповедамі пра “жахі рэжыму”.
А як шмат было нараканьняў на іншых: “Прыйшло мала народу на Плошчу!.. Канкурэнты вялі несумленную барацьбу!..” Але хто распусьціў тых 20 тысячаў камікадзэ, якія выйшлі на Плошчу 19-га сакавіка? Хто цэлы тыдзень угаворваў удзельнікаў намётавага гарадку: “Разыходзьцеся: вы ўжо ўсё даказалі”? Альбо прыгадаем зусім нядаўнюю гісторыю: адзін зь лідэраў апазыцыі з-за кратаў зьвярнуўся да другога з просьбай падтрымаць галадоўку. У адказ другі прапанаваў “адчэпнага”: вылучыў галадоўніка на прэстыжную міжнародную прэмію. Хто замінаў першаму падтрымаць галадоўку? Няўжо злачынны рэжым? І няўжо злачынны рэжым загадвае паплечнікам аднаго зь лідэраў наладжваць банкет у час, калі той трымае галадоўку за кратамі?
Вядома, беларуская дзяржава ставіць грамадзянскую супольнасьць у неспрыяльныя ўмовы існаваньня. Жыцьцё ў падпольлі вымагае асаблівых мераў прыстасваньня. Але яны ж ствараюць глебу для карупцыі. Замежныя грантадаўцы ня могуць прасачыць эфэктыўнасьць выкарыстаньня вылучаных сродкаў: у падпольных умовах усё грунтуецца на даверы. Але без унутраных мэханізмаў самакантролю такая сытуацыя непазьбежна вядзе да карупцыі. Ці змогуць сумленна кіраваць краінай людзі, якія звыкліся да некантраляванага разьмяркоўваньня сродкаў? Аднаго такога дзеяча мы назіраем штодня ў тэлевізары ўжо 12 гадоў. Які сэнс мяняць яго на іншага такога ж? А рэальных спосабаў адсеяць такіх тыпаў грамадзянская супольнасьць ня выпрацавала.
Незалежныя выданьні? Але яны самі маюць такія ж балячкі. Прыгадаць хаця б тую ж прэзыдэнцкую кампанію. Па старонках недзяржаўных газэтаў можна было ўвачавідкі пабачыць, каго падтрымліваюць іх рэдактары. Аб’ектыўнасьцю падачы інфармацыі й ня пахла. З старонак адных газэтаў ня злазілі партрэты аднаго лідэра, з другіх — другога, на старонках афіцыёзу цараваў трэці… Крытычныя заўвагі ўспрымаліся недзе на ўзроўні асабістых абразаў. Напрыклад, рэдактар адной зь незалежных газэтаў адмовіўся друкаваць крытыку кампаніі Мілінкевіча пад такой нагодай: “Калі б гэта было пару месяцаў таму, я б надрукаваў. А цяпер мы маем рашэньні Кангрэсу, які абраў лідэра, і мы будзем яго падтрымліваць”. Чым ня глеба для карупцыі?..
Яшчэ адзін работнік незалежных СМІ “палымяна змагаецца за свабоду Бацькаўшчыны” строга ад 9-й да 18-й. А потым вяртаецца дадому, да жонкі — супрацоўніцы “Советской Белоруссии”. І не кажыце, калі ласка, пра свабоду прэсы і пра тое, што муж за жонку не адказвае: “Саўбелка” — орган прапаганды, а ня прэса. І ў сямейнай касе зьмешваюцца грошы, атрыманыя ад змаганьня з рэжымам і ад усхваленьня моцнай і квітнеючай.
Гаворкі пра тое, што апазыцыя ня хоча браць уладу, пачаліся яшчэ некалькі гадоў таму, але навонкі шырока не выносіліся: нехта баяўся, што такім абмеркаваньнем скарыстаецца афіцыйная прапаганда, іншыя ж проста не хацелі чуць крытыку на свой адрас. Тым часам улада і сама прааналізавала сытуацыю: думаю, усе памятаюць, як кіраўнік дзяржавы хваліў апазыцыю. Прапаганда малюе аднымі й тымі чорнымі фарбамі і карупцыянэраў, і альтруістаў. У вачах паспалітага грамадзтва апазыцыя стала ўвасабленнем лёгкай дарогі да замежных грантаў альбо эміграцыі. І ўлада гэта не прыдумала: яна скарысталася магчымасьцю выяўна адкрэсьліць ужо наяўныя рысы.
Знутры апазыцыю падточваюць, нібы шашаль, замежныя гранты. Сёньняшнія апазыцыйныя генэралы маюць справу і свой “заробак” на гэтай справе: яны “змагаюцца з рэжымам”. Таму яны зацікаўленыя ў тым, каб працягваць такое “змаганьне” як мага даўжэй. Што ім рабіць у выпадку перамогі — яшчэ не зусім зразумела. Ці ў стане яны сёньня адмовіцца ад гарантаваных грошай, каб заўтра па-новаму пачаць шукаць сваё месца? Сёньняшняя карупцыя зь некалі разумных і талковых людзей стварыла асяродак гультаяватых і безыніцыятыўных паразытаў, парабкаў інтэлектуальнай працы. Званьні валадара думак і апостала нацыі сталі занадта танным: яго можна лёгка памяняць на ня вельмі вялікія (паводле міжнародных стандартаў) гранты. Ужо нават і заходнія спонсары сталі скоса паглядаць: чаму беларуская апазыцыя (колькі ў яе ні ўкладзі грошай) ніяк ня можа перамагчы Лукашэнку? І выглядае так, што беларуская эліта чарговы раз не выканала свой натуральны абавязак і здрадзіла народу, паставіўшы пад пагрозу незалежнасьць краіны. З кім мы выйдзем наступнага разу на Плошчу?
Зьміцер Дзядзенка
Юрый Чавусаў :
Сьнежань 26th, 2006 at 11:08 am
Ох… Занадта тут усяго намешана - праблемы ў асобна ўзятай установе атаесамляюцца з праблемамі ў незалежнай супольнасьці ўвогуле. Я бы падзяляў гэтыя рэчы на асобныя абмеркаваньні. Стасункі ў любым закрытым калектыве - рэч занадта далікатная. Я, прынамсі, не бяруся даваць ацэнку тым спрэчкам, што адбываліся ў той час у Нашай Ніве - не лічу сабе кампетэнтным. Дыскусія ў інтэрнэце пакідала ўражаньне, што ў выданьні сапраўды атмасфэра даволі нездаровая.
Адзінае, лічу, што выгнаньне незалежнага распаўсюдніка кнігаў на самой справе было памылкай. Я казаў пра гэта сп. Скурку - пасьля гэтага любыя словы з боку Нашай Нівы пра неабходнасьць развіцьця незалежнай сыстэмы распаўсюду выданьняў будуць выглядаць смешна.
А наконт адмовы ў публікацыі гэтага тэксту - то ён жа спараўды нейкі прыватны. Прынамсі, я не ўяўляю яго на Нашем мненіі, а тым больш у Арчы альбо Дзеяслове.
Макрас :
Сьнежань 27th, 2006 at 11:37 am
Сучасная тэорыя менеджменту сьцвярджае - каб вырасьціць лідэраў, трэба каб паўсюль, наваў унутры кампаніі, была нейкая прастора, дзе б менеджэры, кандыдаты ў лідэры маглі канкураваць між сабой, спрачацца, сутыкацца і змагацца, і гэта б успрымалася нармальна. Не будзе такой прасторы і такой магчымасьці - адкуль узяцца лідэрам? Адкуль узяцца пераможцам?
Адсюль пытаньне: дзе гэтая прастора ў дэмакратычнай апазіцыі на Беларусі? Чаму у нас душыцца ўсялякая канкурэнцыя? Празмерная канкурэнцыя, натуральна, кепска, але зусім нічкай канкурэнцыі - нічым не лепей.
Выснова - каб у нас зьяўляліся лідэры - пераможцы, патрэбная пляцоўка для канкурэнцыі. Яе няма. Значыцца, трэба ствараць.
Пытаньне: як і дзе яе можна стварыць?
Дзядзенка :
Сьнежань 27th, 2006 at 11:59 am
Чавусаву:
Тэкст не лічу прыватным: праблемы, зь якімі сутыкнулася НН, існуюць ва ўсёй трэцясэктарнай прасторы. У “незалежным грамадзтве” не існуе мэханізмаў для нармальнай канкурэнцыі, не існуе мэханізмаў для разьвязаньня ўнутраных канфліктаў, не існуе мэханізмаў для ўплыву “нізоў” на лідэраў. Пра гэта й вядзецца гаворка.
333@tut.by :
Сьнежань 27th, 2006 at 6:04 pm
Что нежизнеспособно-должно умереть.
Кто неконкурентен — в агрогородки!!!
А правила конкуренциии Лука и Позняки сами
определили.
1)Нет правил, и нет раимок.
2)Слабый должен умереть.
Так что … получите за что боролись.
Это и есть свобода.
Это и есть независимость
Свобода и независимость - это прежде всего
отвественность.
Как глумились над людьми в начале 90х, такое отношение к себе сегодня и получите.
Что посеешь то и пожнешь!!!
Булгакаў :
Сьнежань 28th, 2006 at 4:09 pm
Ва ўсёй гэтай гісторыі мяне цікавіць адна рэч: ці працуе Зьміцер Дзязенка пасьля таго, як ён сыйшоў з Нашай Нівы (гэта было хіба
пад канец лета, задоўга да скандалаў. Яго мысьленьне і рыторка пасьля гэтага моцна памяняліся.
Увесну мы зрабілі зь Зьмітром кніжку Беларусь: ні Расея, ні Эўропа. (Яна неўзабаве выйдзе друкам як спэцвыпуск архе.)
Зьміцер дзеля гэтага сустрэўся з 30 прадстаўнікамі беларускай эліты, у тым ліку з буйнымі лукашыстамі. Я цяпер рыхтую яе да
друку, і мяне не пакідае ўражаньне, што Зьміцер гаворыць словамі Ўсеавалада Янчэўскага. Мо Зьміцер цяпер у Планеце?
Раскрый таямніцу, будзь так ласкавы.
Булгакаў :
Сьнежань 28th, 2006 at 4:51 pm
Я так публічна пытаюся, бо Зьміцер з гэтага рабіў тайну — яшчэ тады, у канцы жніўня, напрыклад. Не прызнаўся ні мне,
ні шэрагу другіх таварышаў.
Дзядзенка :
Сьнежань 28th, 2006 at 7:48 pm
Ну во, першы карупцыянэр азваўся.
Burbalka :
Сьнежань 28th, 2006 at 10:11 pm
Так, хто напіша цяпер пра беларускі ліцэй?
Алесь Яўдаха :
Сьнежань 29th, 2006 at 1:37 am
Булгакаву:
Я ня ведаю якімі словамі кажа Янчэўскі, але словы Дзядзенкі ў мяне не выклікаюць уражаньні, што ён працуе на Лукашэнку. Ён кажа простыя, можна сказаць пабытовы рэчы, якія на палітыку ніяк ня цягнуць. Але чамусьці крытыка дзеяньняў Дынька адразу атаесамліваецца з працай на Лукашэнку. Адкуль такая богаабранасьць і непрыняцьцё крытыкі? Аргумэнты людзей, якія наважваюцца не сядзець як мышы пад венікам, а казаць пра праблемы, якія існуюць і хвалююць людзей, вы не аспрэчваеце. Вы ня кажаце, што ён хлусіць. Вы кажаце, што ён ўжо ня зь нашай пясочніцы, і ня мае маральнага права тыцкаць нам сваімі заўвагамі. Вы выкрэсьліваеце іх са сьпісу. Быццам чароўнае зьнікненьне Дзядзенкі ці выкрэсьліваньне яго зь сьпісу “нашых” вырашыць усе праблемы. Пэўны што ня вырашыць. Дарэчы, ужо ж выкрасьлілі і з НН, і АРХЭ некаторых. І што стала лепей?
dzianis :
Сьнежань 29th, 2006 at 2:39 am
>> Калі Зьміцер не адкажа (і гэта вельмі верагодна), ён тым самым
>> прызнаецца, што працуе на Лукашэнку.
м-да..
Юрый Чавусаў :
Сьнежань 29th, 2006 at 3:19 am
Булгакаву:
Аргументы ў вас нейкія дзіўныя, яны ўскосна пацьвярджаюць тэзы Зьмітра. Хочаце зрабіць тэмай абмеркаваньня Дзядзенку? Але ж мы з Дыньком і Яўдахам яшчэ не разабраліся.
Дзядзенка :
Сьнежань 29th, 2006 at 9:51 am
Як высьветлілася, “інтэлектуал” Булгакаў умее дыскутаваць толькі з аднадумцамі. Усе астатнія павінны прынесьці даведкі зь месца працы.
Пытаньні да Булгакава: якія яшчэ даведкі трэба мець з сабой? Ці трэба папярэдне наведаць вэнэроляга? Ці магу я атрымаць ліцэнзію на дыспут у менскім офісе “Arche”?
Булгакаў :
Сьнежань 29th, 2006 at 1:18 pm
Дзядзенка, дык дзе ты працуеш? Усе ведаюць, дзе працуе Яўдаха або Чавусаў. Чаму ты робіш з гэтага тайну?
П.С. асаблівы дзякуй за карупцыянера і “інтэлектуала”.
П.П.С. Яўдаху і Чавусаву: Дзядзенка тут не выводзіць на чыстую ваду Дынька, а выконвае ролю папа Гапона. Гэта правакатар,
які выкарыстоўвае ў сваіх карысьлівых мэтах пакрыўджаных людзей.
Калі вы падтрымліваеце яго, у тым ліку яго вызначэньні маёй асобы як карупцыянера і “інтэлектуала” (нядаўна ён нават дапісаўся
да таго, што ў такога бацькі як я наўрад ці вырастуць сумленныя дзеці), вам не стварае згрызотаў сумленьня праца ў архэ?
Булгакаў :
Сьнежань 29th, 2006 at 2:02 pm
І апошняе. Удзельнічаць у такіх дыскусіях — значыць скакаць пад лукашэнкаўскую дудку.
Булгакаў :
Сьнежань 29th, 2006 at 2:04 pm
Ці здаецца вам, што ўдзельнічаць у такіх дыскусіях — значыць скакаць пад лукашэнкаўскую дудку?
admin :
Сьнежань 29th, 2006 at 2:45 pm
из-за технического сбоя некоторые комменты пропали, если они важны и сохранились у авторов, то перешлите, мы восстаноновим
ra :
Сьнежань 29th, 2006 at 9:52 pm
Смешна чуць ад Булгакава што нехта, акрамя яго пад нейкую дудку скача
Дзядзенка :
Сьнежань 30th, 2006 at 10:45 am
Спадар Булгакаў прызнаў, што ў грамадзянскай супольнасьці існуюць праблемы. Але заміж іх абмеркаваньня ён упарта паварочвае на абмеркаваньне асобаў. Вельмі хочацца пагаварыць пра пэрсаналіі? Можам і пагаварыць.
Скажы, калі ласка, спадар Булгакаў, якое пачэснае месца ў тваёй “высокаінтэлектуальнай” сыстэме каардынатаў займаюць такія клоўны, як Касьцян, Арда, Янчэўскі, Чаргінец? Ці сапраўды ты мяркуеш, што ў іх ёсьць уласныя перакананьні наконт будучыні Беларусі ў Эўропе?
Калі не, то дзеля якой псэўдааб’ектыўнасьці ТЫ пасылаў мяне да іх? І пасьля ўсяго гэтага ТЫ будзеш мяне папракаць за тое, што я зь імі сустракаўся і размаўляў?
Наконт майго месца працы. Спадар Булгакаў карыстаецца тым, што ў нашым сучасным грамадзтве ня ўсе дзейныя арганізацыі можна абвяшчаць публічна. Магу прапанаваць табе тое, што прапаноўваў Дыньку: створым грамадзкую камісію для расьсьледаваньня маёй “падрыўной” дзейнасьці. Такой камісіі я прадстаўлю неабходныя доказы й сьведчаньні вядомых і аўтарытэтных у грамадзянскай супольнасьці асобаў. Калі твае абвінавачаньні не пацьвердзяцца, я буду патрабаваць, каб ты даў гэтай самай камісіі поўную справаздачу пра ЎСЕ свае крыніцы даходаў. ТЫ ЗГОДНЫ?
P.S. Дынько чамусьці ад утварэньня падобнае камісіі адмовіўся.
Міхал Чарвінскі :
Сьнежань 30th, 2006 at 7:33 pm
Праблема з Булгакавым, які невядома чаму вырашыў перавесцi гаворку на асобы, не толькі ў тым, што ён трымаецца думкі пра сваё выключнае права выказвацца пра ўнутранае жыццё беларускага грамадства.
Справа яшчэ і ў тым, што ён умацоўваў сваё становiшча iнтэлектуала і выдаўца паралельна таму, як на Беларусi ўмацоўвалася цяперашняе недарэчнае кiраўнiцтва (так бы мовiць, набiраў вышыню сiнхронна са згаданым ім Янчэўскiм). Кепска, вельмi кепска, што на гэтым шляху звужалася да трывожна малых памераў, да памерау мiжсабойчыка, кола людзей, якiя належаць да таго, што ўмоўна можна назваць незалежным сектарам грамадства.
Хiба не кранула трывога сэрца руплiвага адраджэнца? Дзе плён нястомнае дзейнасці? Цi, можа, так прасцей апынуцца сярод “выбiтных”?
Дый нават калi i незалежны ад дзяржавы, гэты сектар апынуўся ў залежнасцi ад грантадаўцаў, i ў сварках памiж апазiцыйнымi дзеячамi ў Беларусі можна згледзець наяўныя на гэты момант у Еўропе супярэчнасцi памiж левымі ды правымi, памiж Еуразвязам ды Амерыкай, цi памiж расейскай энергетычнай “братвой” (вунь Яўлiнскi называе СПС «прыватнай партыяй Чубайса») ды расейскiмi камунiстамi.
А дзе ж тая сiла, якой можна паверыць, якая стаiць адно за iнтарэсы Беларусi?
I праблема не ў тым, што людзi пасыходзiлi з незалежнага сектару хто ў “залежны”, хто за мяжу, а хто i ў магiлу. Любому чалавеку, якi паспрабаваў чыстага паветра свабоды ды здаровага сэнсу, нiдзе не будзе ўжо добра, i заўсёды будзе хацецца на волю.
I праблема не вырашыцца, i нiкуды не дзенецца, нават калi Дзядзенку надакучыць падстаўляцца ды выслухоўваць на свой адрас абразлiвыя намёкi, i ён плюне, як дагэтуль плюнула немала народу, ды пакiне гэтую тэму. Хай, маўляў, далей цешацца са сваёй шырокай папулярнасцi ў штогод вузейшых колах, а беларушчына вяртаецца да становiшча, калi, як распавядалi старыя, на ўсю Беларусь, апрача «пiсьменнiкаў», было два свядомыя беларусы, якiя памiж сабою адно што перапiсвалiся на мове. Дый межы ж пакуль, як было пад Саветамi, не перакрытыя, i можна красамоўна, каб былi шчадрэйшыя, распісваць заходнiкам «непераможны рэжым» ды «забiтае насельнiцтва».
Таксама i не ў адным Булгакаву праблема, хоць ён дужа мкнецца загасіць дыскусію. Проста «даадраджалiся» так, што далей няма куды, што сорамна новаму чалавеку распавесці, якія сярод нас, «свядомых беларусаў», справы робяцца.
Алесь Яўдаха :
Сьнежань 30th, 2006 at 10:31 pm
Булгакаву:
Наконт маёй працы ў АРХЭ.
Зараз мне некамфортна працаваць у АРХЭ. Ёсьць супярэчлівасьці паміж выкананьнем працоўных абавязкаў і сумленьнем. Мне сорамна, што вы так абыйліся з карэктаркай. І прычынаў для гэтага я ня бачу. Я ня бачу прычынаў наагул так абыходзіцца з людзьмі. Хіба толькі салідарнасьць з Дыньком ці ягоная просьба/загад любым чынам пазбавіцца чалавека (напрыклад, справакаваць, каб чалавек сыйшоў сам). Так і атрымалася: 2 мэйлы і ўсё. Чалавека, які аддаў часопісу 2 гады свайго жыцьця, ў АРХЭ няма. Вашыя дэклярацыі паспрабаваць разрашыць канфлікт так і засталіся дэклярацыямі.
А што да вашай дыскусіі/перапалкі з Дзядзенкам дык гэта вашыя справы, тут мне няма чаго саромецца, няма чым ганарыцца. Вам жа ня сорамна мець мяне ў распаўсюдніках, калі Дынько палівае мяне і горшымі словамі.
Адраджэнец :
Сьнежань 31st, 2006 at 12:14 am
А ці можа хто патлумачыць за што Дынько гэтак уз’еўся на Яўдаху?
У чым прычына канфлікту?
Алесь Яўдаха :
Сьнежань 31st, 2006 at 12:11 pm
Гэта толькі Дынько можа дакладна сказаць. А ён наўрадці скажа, бо па-мойму там шмат прыватнага, пра якое публічна ня скажаш.
Настасься Мацяш :
Сьнежань 31st, 2006 at 3:47 pm
“Гэта правакатар, які выкарыстоўвае ў сваіх карысьлівых мэтах пакрыўджаных людзей. Калі вы падтрымліваеце яго, у тым ліку яго вызначэньні маёй асобы як карупцыянера і “інтэлектуала” (нядаўна ён нават дапісаўся
да таго, што ў такога бацькі як я наўрад ці вырастуць сумленныя дзеці), вам не стварае згрызотаў сумленьня праца ў архэ?”
Такі ланцужок сылягізмаў ад галоўнага рэдактара часопісу магу патлумачыць хіба каляднымі ўжываньнямі. Атрымліваецца, калі распаўсюднік лічыць, што яго беспадстаўна пазбавілі працоўнага месца (а пра тое ж піша і Дзядзенка), значыць, ён аўтаматычна сумняецца ў бацькоўскіх здольнасьцях Булгакава. Брава!
Зноў жа, уяўляю, якія згрызоты сумленьня стварала два гады Булгакаву ўсьведамленьне таго, што тэксты вычытвае супрацоўніца КДБ, відаць, большыя, чым мусілі б узьнікнуць у Яўдахі ці Чавусава. Вось дзе сапраўдная талерантнасьць!
Бонд :
Студзень 3rd, 2007 at 12:00 am
М-даа. Почитаешь двух националистови сразу задумаешься, а на хрена мне это “адраджэньне”, когда они сами меж собою как пауки в банке грызутся. Эх,спадарства, ничему то Вас история не научила. Профукала та старая шляхта Речь Посполитую. Профукаете и Вы Беларусь. Уже почти профукали. Не долго осталось.
Талерантны :
Студзень 4th, 2007 at 12:10 am
Дзядзенка вядзе сябе па бабску!Зьбірае пустое і напаўняе гэтым інтэрнэт-прастору
Алесь Яўдаха :
Студзень 4th, 2007 at 1:56 pm
А Талерантны паводзіцца вельмі па-мужчынску: хаваецца за нікам, і галаслоўна вінаваціць Дзядзенку ў “бабскасьці”. Аргумэнты можна пачуць якія? 25 камэнтароў на пустым месцы… Як па мне дык зашмат для размоваў пра пустое.
dziadz_ka :
Студзень 6th, 2007 at 2:41 pm
Не ўпершыню вядзецца пра грамадзкі СУД.
Бракуе АЎТАРЫТЭТАЎ. Якім асобам давяраем? Якім НДА?
Сёньняшнія СМІ - толькі сродкі прапаганды з большай ці меньшай ступеню разьняволенасьці рэдактараў, - нямашка й аднаго з галоўных сродкаў, як на маю думку, трыманьня ў напружанасьці тых, хто пнецца на ролю верхаводаў.
Людзі - слабыя істоты. І слабасьць выяўляецца празь няздатнасьць супрацьстаяць злому ў сабе…
ігар :
Студзень 7th, 2007 at 7:00 pm
Гаворка пра адсутнасьць аўтарытэтаў падаецца мне трохі надуманай. У нас у краіне сьвет людзей, якія дзейнічаюць маральна — робяць сваю справу, не ідуць на нягодныя кампрамісы, гадуюць дзеці, дбаюць пра бацькоў, дапамагаюць людзям, трымаюцца запаветаў, нікому ня робяць зла. Такіх людзей нямала сярод вядомых асобаў, сярод таленавітых людзей. Чым яны не аўтарытэты? “Чаго ж яшчэ хочацца вам?” — як пытаўся Купала. Калі Вы маеце на ўвазе людзей, што не паддаюцца сыстэму ніяк, то і такіх людзей маем: чым Севярынец не аўтарытэт? Чым Хадановіч не аўтарытэт? Чым не аўтарытэт Вольскі? Арлоў? Баршчэўскі? І гэты ж сьпіс такі доўгі ў Беларусі. Мне падаецца знакам нашага часу, што ў нас столькі маральных людзей. Маральных па вялікім, Божым рахунку.
ігар :
Студзень 7th, 2007 at 7:05 pm
Само пытаньне: З кім мы выйдзем на Плошчу? мае ж вельмі просты неабвержны адказ. З тымі, хто гэтым разам выходзіў, не баяўся. Хто прайшоў праз агонь, ваду й медныя трубы, і праз Акрэсьціна ў тым ліку. Калі разьвеецца дым, наш час застанецца ў памяці як добры і… нават гераічны. Пустое забудзецца, галўнае застанецца.
Таццяна Елавая :
Студзень 8th, 2007 at 5:37 am
ну, хлопцы б’юцца, а жонкі будучых ваяроў гадуюць.
п.с. Зміцер, далі б па пысе таму, каго лічыце вінаватым у гісторыі гэтай, ён бы вам (магчыма) ды й супакоіліся ба.
Макрас :
Студзень 8th, 2007 at 1:07 pm
Дынько з Булгакавым паводзяць сябе непрыгожа.
Дзядзенка :
Студзень 8th, 2007 at 5:32 pm
Ігару:
Пытаньне “З кім мы выйдзем на Плошчу?” мела на ўвазе лідэраў. Найперш лідэраў палітычных і тых, хто называецца “валадарамі думак” (інтэлектуалаў розных сфэраў). Калі мы выйдзем на Плошчу з тымі ж лідэрамі, зь якімі выходзілі гэтым разам, мы й застанемся на тым самым месцы, на якім былі сёлета. Людзі, якія паклікалі сёлета на Плошчу, самі прыйшлі туды непадрыхтаванымі.
Тацяне: Мы зь імі не перакрыжоўваемся ў прасторы.
Талерантны :
Студзень 8th, 2007 at 6:45 pm
Дзядзенке:
Мы зь імі не перакрыжоўваемся ў прасторы.
Дык перакрыжуйцеся!Ці Вы з’ехалі за мяжу?У чым праблема?
Колькі можна зьвадзіць рахункі на паперы?!!!
twin :
Студзень 9th, 2007 at 12:37 am
Пацікавіўся ў сваёй дачкі як будзе па беларуску слова “падонак” - неяк здыралася, што пакуль не было падставы для яго выкарыстання на беларускай мове. Яна адказвае: ” Так і будзе “падонак” - падонкі, яны ўсюль аднолькавыя”. Мяркую, так яно і ёсьць.
Сумна ўсё гэта. Таму што я зараз пра Дынька з Булгакавым. Вельмі кепска ўсё гэта… Я зараз нават не пра гэтыя звальненні - ня ведаю я што там адбылося насамрэч, можа там якая памылка - хто не памыляецца. Можа была якая магчымасьць
штосьці паправіць…
Я зараз пра іншае. Я зараз пра рэакцыю на публікацыю Дзядзенкі. Бачна, што тое, што адбылося ня ёсьць нейкай недарэчнасьццю. Ўсё так і нават горш. Кепска, калі замест таго, як весьці размова пра справу, пачынаюць разважаць пра асобу аўтара публікацыі. Але яшчэ горш, калі спрабуюць клеіць ярлыкі. Нават не ярлыкі, а рабіць палітычны данос. Нават не данос, а ілжэданос. Таму я зараз выкарыстовываю слова “падонак” у адрэсу нядаўніх герояў, якія зараз такімі не зьяўляюцца.
Але і гэта яшчэ не ўсё. Можа, найгоршае тое, што гэтыя людзі зусім нядаўна аценьвалі іншых, больш высакародных людзей, надавалі “чалавекаў года”, атрымлівалі прэміі за сумленне. Што з гэтым рабіць? У якое становішча яны паставілі ўсю нацыю?!!
Давер - гэта не індульгенцыя, давер - гэта дадатковая адказнасьць. Ёсьць справы, дзе ты ўжо цалкам не належыш сябе. І ёсьць кепская расейска-савецкая традыцыя “Я начальнік - ты дурак”, якая працягваецца і ў наш час і асабістыя сацыяльна-палітычныя дасягнення імкнуцца канвертаваць ў адміністрацыйны рэсурс як прыватную рэч. Адсюль і “згода” председателя Верховного Совета, які адмовіўся ад канстітуцыйных патрабаванняў пры сабраных подпісах за роспуск і асабістую адстаўку і потым выгнаны за скрадзеныя гвоздзі. Адсюль і акадэмік - надзея Бацькаўшчыны, які прымушаў цяжарную кабету працаваць ў забружаннам ртуццю пакоі каб ніхто не даведаўся пра інцыдэнт. А уж потым палітычныя правалы сталі нават нормай і ніхто ні ў якую адстаўку не ідзе, нават калі гэта абяцае. А талерантнасьць вось такая, якую зараз дэманструе Талерантны.
Гэта я ўсё пра тыя “рамкі”, якія павінны быць і якіх насамрэч пакуль што няма. А без іх няма і астатьняга: агульных правілаў гульні, прасторы для канкурэнцыі. І, калі прысьпел час гэтыя рамкі ўводзіць, гэтыя двое павінны сацыяльна-палітычна памерці. Таму што падонкі. І наступныя такія, таксама павінны памерці - няхай за адказную справу адказваюць адказныя людзі, а не шушара.
Калі “не”, працяг гэтай “згоды”, якая цягнецца з 1991 г., будзе і надалей.
Дзядзенка :
Студзень 9th, 2007 at 10:08 am
Талерантнаму:
Вы таксама лічыце, што ўсяму беларускаму апазыцыйнаму палітбамонду трэба набіць морды?
RSS :
Студзень 9th, 2007 at 5:48 pm
: Сергей Семёнов работает на КГБ
09/01/2007
У нашай гасьцёўні нейкі хлопчык Слава з вельмі цікававым прозьвішчам “России” пакінуў спасылку на гэты артыкул. Прапануем яго вашай увазе.
Гарт с Комитетом братья навек
Воистину, чудны дела твои, Господи. Сколько уже обвиняли Белорусское отделение Национал-большевистской партии в связях с КГБ, даже неофашистская газетёнка “Наша Нива” писала, что если НБП-шники выяснили место встречи с Лебедько (которая никем не скрывалась), где ему передали привет в виде яйца в рыло, значит они точно работают на “контору”. И вот теперь выясняются такие интересные вещи, что редактор “Нашей Нивы”, будь он честным человеком, спился бы и повесился.
Речь пойдёт о несгибаемых борцах с “рэжымам” и по совместительству с “фошызьмом” (разумеется, расейским) - гомельском движении “Гарт”.
Впервые я обратил внимание на странное поведение данной организации в сентябре 2006 года. Именно тогда Гарт провёл акцию “очистим город от листовок РНЕ”. Ну и что, спросите вы, ясно, что белорусский националистической Гарт не любит русское националистическое движение РНЕ. Это понятно. Непонятно другое. Почему Гарт выбрал время не раньше (а Гомельское РНЕ существует где-то с 1999 году) и не позже, а именно накануне приезда в Гомель массы иностранных гостей - участников фестиваля Сожский хоровод. Властям, разумеется совершенно необходимо уничтожить хотя бы на центральных улицах листовки РНЕ, чтобы не возбуждать нездоровый ажиотах среди гостей фестиваля. И здесь инициатива Гарта чудным образом совпала с ТАКОЙ ЖЕ инициативой… БРСМ, который тоже вдруг загорелся желанием побороться с листовками РНЕ (чего, понятно, ни до, ни после фестиваля не делал). Ну, с этими всё понятно - партия сказала “надо”, комсомол ответил “есть”. А вот почему Гарт выступил в роли бесплатного дворника в самый удобный для властей момент - понятно уже гораздо меньше. Небось, не один раз, пока малолетки соскребали листовки со столбов вместе с ногтями, руководство Гарта поднимало румашечку коньячку с добыми дядями в гражданском за дальнейшее плодотворное сотрудничество…
И это сотрудничество продолжилось уже через несколько месяцев. Нада сказать, что деятельность РНЕ также сильно не нравилась органам. С лета этого года производились обыски, задержания РНЕ-шников, т.е. разработка. И именно в тот момент, когда было уже всё готово для возбуждения уголовного дела, ГБ решило, что неплохо было бы организовать протест “возмущенной общественности” (которая с 1999 года, когда было основано Гомельское отделение РНЕ почему-то не возмущалась). И что? Правильно, Гарт тут же осенило, что нужно обратиться с возмущенным заявлением. И обратились в прокуратуру. Которая в свою очередь направила донос гардовской “общественности” туда, откуда оно исходило, т.е. в КГБ, а то уже по заявлению возбудило против РНЕ уголовное дело. Естественно, только полный идиот может подумать, что именно донос гартовца открыл недремлющее око чекистов, которые с ужасом обнаружили, что в городе действует РНЕ и начали с ним бороться. Опять КГБ сказало “надо”, гартовец ответил “есть”.
Подробнее рассмотрим личность писателя-доносчика. Это некий Сергей Юрьевич Семенов, или “старый революционер”, как называет он себя в своём ЖЖ, известный оппозиционер. Ему ранее также выносилось официальное предупреждение о недопустимости деятельности от имени незарегистрированной организации “Гарт”. По той самой статье, которую так критиковали оппы за недемократичность. С чего бы это он воспылал любовью к органам и принялся усердно строчить доносы по этой же статье на других? Ответ очевиден. Собственная жопа оказалась дороже принципов и “старый революционер” согласился в обмен на ликвидацию всех своих проблем пополнить “шчыльныя рады”, как писал белорусский классик, внештатных сотрудников. И действительно, как сообщалось в новостях, “Упраўленьне КДБ адмовіла ва ўзбуджэньні крымінальнай справы ў дачыненьні да Сяргея Сёманава па факце дзейнасьці ад імя незарэгістраванай арганізацыі”. С чего вдруг так подобрела контора, которая обычно сильную любовь к активных оппозиционерам совсем не испытывает? После этого Серёжа сидел тихо, и в нужный момент сыграл роль “возмущённой общественности”, как чёрт из табакерки выскочив со своим доносом.
В награду за труды Серёже разрешили повыёбывться. 5 января он написал заявление с требованием “ад КДБ патлумачыць правядзеньне ў адносінах да сябе апэратыўна-пошукавых мерапрыемстваў”, которые проводились… полгода назад. Или Серёжа большой тормоз или ГБ решило обезопасить его от возможных подозрений. Понятно, что абсолютно никаких последствий эта бумажка не вызовет, зато писатель-доносчик будет чист в глазах соратников, как слеза ребёнка. Да и попонтоваться перед гартовскими малолетками можно, типа “О, какой я важный, на цельное КГБ наезжаю”.
В заключение можно отметить: дружба и взаимовыгдное сотрудничество между органами и Гартом развивается и крепнет.
http://belyj-ross.livejournal.com/1479.html
камэнтаваць
Конкурсы і праграмы
Стыпэндыя для гадавога навучаньня ў адной з бэрлінскіх ВНУ
“Беларусь у еўрапейскім кантэксце”
Нацыянальная стыпендыяльная праграма Славацкай Рэспублікі
Маладая Беларусь - паміж Усходам і Захадам
Сябры
dziadz_ka :
Студзень 9th, 2007 at 11:48 pm
ігару :
Ці можа хтось адзін вызначыць хто ёсьць аўтарытэтам?
Ці ня мусіць гэта стацца плёнам супольных развагаў дастатковае колькасьці людзей і/або грамадаў?!
Ці ня мусяць экспэрты быць аўтарытэтнымі і вартымі даверу (пэўна, яны могуць быць аўтарытэтнымі толькі ў вузкай галіне)?
Ці ня мусіць мець Аўтарытэт штодня і ў любых варунках цягам жыцьця праўдзіць сваю існасьць-чыннасьць?
Пагаджуся з Вамі, што маральных ЛЮДЗЕЙ багата. Толькі вось з маральнасьцю лідараў нявыкрутка…
Так, напраўду, вялося: “…за кім?..”
На пляцы Каліноўскага не было тых, “за кім”, бо іх там і быць не магло.
У тых, хто сябе рэклямаваў(ся) на ролю “за кім”, пляцу не было ў думках як наступстве папярэдняе-
асэнсаванае-разумнае-…-…–ПРАФЭСЫЙНАЕ чыннасьці.
Дазволю ўрывак з Ул.Высоцкага собскага перакладу:
Я не люблю упэўненасьці сытай –
Хай лепей не спрацуюць гамачы.
І прыкра мне, што Гонар тут забыты,
А ў ласцы зноў аблуды слугачы.
Наталка Бабіна :
Студзень 10th, 2007 at 11:23 am
Андрэй Дынько — мой брат. Брат — гэта не блат. Веру ў яго, бо ведаю ад нараджэньня. З. Дзядзенка або фатальна памыляецца, або працуе за грошы. Больш маральнага і прыстойнага чалавека, чым А. Дынько, за свае 40 год, не сустракала. Вось, у прынцыпе, і ўсё. Нікому, нізавошта, ніколі не паверу, што Дынько мог зрабіць нешта не на карысьць беларусчыне. Прашу ўсіх зацікаўленых у спрэчцы мець на увазе маю зацемку.
Тацяне Елавой: Танечка, вы цуд! Абажаю такіх жанчын, як вы! Вы вялікая малайчынка!!!!
Дзядзенка :
Студзень 10th, 2007 at 4:07 pm
Бабінай:
Я не спрачаюся па пытаньнях веры ці нявер’я. Вы хочаце абвергнуць выкладзеныя факты ці іх інтэрпрэтацыю? Ніхто не замінае: абвяргайце.
Rat King :
Студзень 11th, 2007 at 12:14 pm
Трэба высьвятляць і агучваць праблемы ўнутраныя на паперы, а ня пысы біць адзін аднаму. Правакацыі малалетак і засталіся правакацыямі. Бязглуздыя бойкі можна знайсьці заўсёды на вуліцах Менска. А калі хочам людзьмі звацца трэба размаўляць вучыцца. А пакуль не тое што форумаў, нават дыялёгаў не атрымліваецца.
рэшпект Дзядзенку, як каталізатару нармалізацыі адносінаў паміж людзьмі.
ігар :
Студзень 11th, 2007 at 1:11 pm
Дынька ўсе ведаюць па тым, што ён робіць і што ён піша. Гэты чалавек гадоў дзесяць на віду. Яго тут абвінавачваюць, што ён кагосьці звольніў і на кагосьці голас павысіў. Ну і ну. Я за сваё жыцьцё таксама чацьвярых звольніў і голас павышаў. Такая работа начальніка. Хто такі Дзядзенка, я ня ведаю. Распытаюся.
Rat King :
Студзень 11th, 2007 at 2:20 pm
Мы кажам пра гаспадароў і аўтарытэтаў?!
Таму і на радыё Свабода такая багна.
Лепш маўчаць трываць і рабіць бізнэс?
Крок наперад два назад?
Дзядзенка :
Студзень 11th, 2007 at 5:11 pm
Ігару:
Я не прапаноўваў абмяркоўваць асобаў — іначай бы назваў канкрэтныя прозьвішчы. Я прапаноўваў абмярковаць маральнасьць УЧЫНКАЎ тых, хто лічыцца лідэрам. Альбо — прэтэндуе на лідэрскую ролю.
Чаму Вы хочаце абмяркоўваць АСОБАЎ?
Пэрсанальна Дынька я вінавачу ў тым, што ён паставіў свае асабістыя інтарэсы па-над грамадзкімі: чытайце ўважліва. Дый не пра аднаго Дынька тут вядзецца: чытайце, калі ласка, артыкул да канца — там з паўдзясятка прыкладаў. Можна дадаваць яшчэ.
dziadz_ka :
Студзень 11th, 2007 at 9:08 pm
Каб абмяркоўваць маральнасьць учынкаў той ці іншае асобы, якая прэтэндуе на статус асобы (чыннасьцю толькі альбо й артэкуляцыяй) выглядае, што багата ня трэба: дастаткова мець крыху адвагі-цынізму-рабэшчанасьці-…-…
Нявыкрутка з ацэнкаю, што да слушнасьці і вагі. Вось тут і паўстаюць пытаньні:
1. Дзе (хто) тыя Асобы, меркаваньне якіх грамадзкасьць прыме канчатковым-неаспрэчным-грунтоўным-…-…-… ?
2. Якім чынам гэныя Асобы спраўдзіліся, што да іхнае АСОБАвасьці?
А можа паспрабуем сфармаваць сьпіс з прозьвішчаў тых, каго лічым вартым-годным-здольным-здатным = адпавядальным статусу-пакліканьню — Аўтарытэт?!
Дзеля палёгкі першага кроку можна адштурхоўвацца ад патрэбы стварэньня грмадзкае камісіі па праблеме гэтага абмеркаваньня.
ігар :
Студзень 12th, 2007 at 12:09 am
Учынак Дынька, які пайшоў на Плошчу і быў арыштаваны, быў маральны. Дзядзенкі ў сьпісках арыштаваных не было.
Учынак Дынька, які працягівае рабіць газэту, маральны. Дзядзенка з газэты ўшоў і працуе на дзяржаўнай пасадзе (калі я памыляюся, папраўцн).
Учынак Дынька, які пабыўшы рэдактарам, ушоў са сваёй пасады, вызваліў дарогу іншым, каб і яны маглі самарэалізавацца, але застаўся працаваць на беларускую справу, павагі заслугоўвае.
Непрыемна чытаць пасквілі на сваіх. Між беларусамі сварыцца — справа варожая. Сябру, свайму, беларус беларус трэба працягіваць руку ў любых сытуацыях. Хай гэб’ё не радуецца.
Дзядзенка :
Студзень 12th, 2007 at 10:02 am
Ігару:
Вы чарговы прадстаўнік той кагорты людзей, якая любіць разборкі, кшталту той, што ладзілі Шура Балаганаў з Панікоўскім: “Ты хто такі?”.
Вы сумнеяцеся ў маёй дзейнасьці, магу і Вам прапанаваць тое ж, што прапаноўваў Дыньку і Булгакаву: сабраць арбітражную камісію з агульнавядомых і паважаных людзей (напрыклад, з трох), з кандыдатурамі якіх пагодзіцеся і Вы, і я. Замерым грамадзкі рэйтынг ананімнага Ігара і Зьмітра Дзядзенкі.
Макрас :
Студзень 12th, 2007 at 12:30 pm
Ігару - значыцца, каго больш разоў арыштоўвалі, значыцца той большы аўтарытэт? Нейкая паханская у вас логіка.
Я быў на плошчы, але мяне не арыштавалі. Значыцца я хто? Значыцца ты мне рукі не падасі і побач не сядзеш і мае артыкулы прынцыпова чытаць не будзеш? Каб дабіцца вашай увагі і мець права быць пачутым цяпер абавязкова адсядзець трэба?
ігар :
Студзень 13th, 2007 at 1:16 am
Я праўду люблю. А праўда ў справах.
Міхал Чарвінскі :
Студзень 13th, 2007 at 9:10 pm
Гэта яшчэ адзiн ракурс закранутай тэмы. Калі пра справы лідэраў зайшла гаворка, то хочацца запытаць: на якую халеру ты выводзiш дзве тысячы з мiлiцыянтамi пабiцца/дзецям коўдры таранiш, калi ад цябе патрабавалася iншае — падрыхтаваць усё так, каб людзкая самаахвярнасць не была марнай! У цябе ж была цэлая кааліцыя/партыя/газета! Ты ж да чагосці мусіў рыхтавацца, і людзей рыхтаваць! Калі ўжо ты аказаўся недалёкім палітыкам ды аніякім аналітыкам, дык ты ж хаця б стыхійную ініцыятыву скарыстай! Ты ж і зараз, калі гандлююць тваёй краінай, не пра ўмацаванне свайго становішча думай!
У гэтым i ёсць здрада лідэраў, як у дачыненні да народа, так і да сваёй мiсii. Дык замест таго, каб прызнацца, ды павiнiцца, шчокi надуваюцца –яны ж самымi разумнымi хочуць выглядаць ды нават прыбытак на гэтым мець!
Пра Плошчу шмат панегерыкоў, за якімі бачыцца нячыстае сумленне. Як цяпер гэты бессэнсоўны дзiцячы подзвiг узносяць, дык аж балюча робіцца! Прыгадайце лiквiдацыю намётавага мястэчка– яе ня толькi крыўдна было глядзець, але i балюча, бо гэта ж дзецi былi, якiя хуценька самi пабеглi аўтазакi, без супрацiву, без анiякiх праяваў гераiзму, якiх ад iх нiхто i не чакаў, бо дзецi ж. Глядзець было не толькi прыкра, але й няёмка. Пэўна, кожны, хто глядзеў, адчуваў сорам за тое, што яго там не было. Таму 25-га людзі і пёрлі рогам на спецназ. А іх кармілі словамі.
Пасля дзяцей абгадзiлi, i нiводная сука так i не заплацiла за гэта. А шчокi павiнны ў нас ува ўсіх гарэць, што не адплацiлi.
Гэтае мястэчка было магутным ударам пагардай па дарослых мiлiцыянтах ды саманазваным прэзідэнце, якiя выдае сябе за мужыкоў. Але асноўны-то удар — па дарослых i моцных дзядзьках-апазiцыянерах. Таму яны так старанна зараз i адводзяць людзям вочы.
Ды нават калi б сапраўды партыi тую Плошчу арганiзавалi, то чым тут напраўдзе ганарыцца?
А прыгадайце таксама, як напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў матывы ўваходжання таго ці іншага лідэра ў той ці іншы штаб аніяк выразна не праглядаліся,і нават не было спробаў гэтыя матывы патлумачыць. Як кіраўнік арганізацыі, якая ставіць за мэту барацьбу за адраджэнне мовы, ды кіраўнік пісьменніцкай арганізацыі, маглі апынуцца ў штабе чалавека, які двух словаў па-беларуску не можа звязаць? Самае прыкрае, што ніхто з іх нават не адчуваў памкнення патлумачыць свае дзеянні. Значыць, яны настолькі не паважаюць беларускі народ, беларускамоўнае грамадства, ім таксама перадалося ўяўленне, на якім трымаецца цяперашняя ўлада, што беларускі народ –быдла, якому трэба толькі поўнае карыта.
Неяк нават няёмка тлумачыць простую розніцу паміж асабістай адказнасцю простага грамадзяніна і адказнасцю грамадскага дзеяча. Толькі ў нас такое можа быць, у іншым грамадстве лідэр, які страчвае адчуванне грамадскай адказнасці, проста перастае быць публічнай асобай. Таму і гаворка тут мусіць быць пра тое, чаму беларускія і палітычныя, і грамадскія дзеячы перасталі адчуваць сваю адказнасць перад народам? Лукашэнка так знізіў планку? Ці гэта наступствы таго рэферэндума пра мову і сімволіку, калі наролд нібыта здрадзіў сваім лідэрам, якія яму, у сваю чаргу, гэтага не даравалі? Ці грошы на барацьбу з Лукашэнкам нашмат большыя, чымсці яны могуць заробіць іншай працай? Ці яны наўчыліся толькі выконваць загады, а загаду адпаведнага падчас гэтае кампаніі не было?
І вырашаць нам трэба нешта, бо ўжо хутка год будзе, як магчымасці вызвалення грамадства адно толькі марнуюцца.
люба :
Студзень 14th, 2007 at 10:49 am
Чарвінскі, а што ты зрабіў для Плошчы? Няўжо больш чым Мілінкевіч ці які-небудзе Салаш ці якая-небудзь Калінкіна?
Міхал Чарвінскі :
Студзень 14th, 2007 at 12:22 pm
Я там быў. 19 сакавіка ў 20.00. Мілінкевіч, наколькі вядома, з’явіўся там гадзіны праз паўтары, хоць гэта ён зваў людзей.
Пра сваю гаворку з адным з лідэраў падчас паходу
на плошчу Перамогі ды пра тое, што зараз ведаю пра
падрыхтоўку, у тым ліку ініцыятывай “Хопіць!”, тут пісаць не буду.
Пра ўражанні ад 25-га ўжо пісаў. Пра многае яшчэ, зробленае за год, тут таксама пісаць не магу.
Мы свядома былі гатовыя паслужыць Радзіме ў якасці
салдатаў, але нам не пашанцавала з генераламі.
dziadz_ka :
Студзень 14th, 2007 at 2:45 pm
да люба:
Гэта і ёсьць аблуда: “А што ты зрабіў дзеля плошчы?”
Рыхтаваць плошчу - абавязак лідараў: партыйных-грамадзкіх-палітычных-народных-падпольных-… - тых, хто на сябе апрануў-сьцягнуў-скраў-адабраў-знайшоў апратку адпаведную і, - самае важкае, - агучыў свае прэтэнзіі на права-гонар-нядолю-праклён-… яе насіць-валэкчы…
А жаўнеры? Жаўнеры ведаюць сваю справу, бо яна простая заўсёды: падпарадкаваца загадам. Не бяда, што сяржантаў-капралаў-маёраў у нас багата. Бяда, што яны мундуры паначаплялі гэнэральскія і лічаць, што ўсё будзе дзеіцца само па сабе: мундур на мне - у гэтым уся справа і моц! Зірніце, у дыктатуры тое ж: маёры за два-тры гады становяцца генераламі. Толькі чаму ў іх плён іншы? Ці не таму, што жыцьцём адказваюць перад ім?
У пастонове суда пазначана, што я неклькі дзён да 03:15 24-га сакавіка 2006 годы жыў на пляцы Кастуся Каліноўскага, што месьціцца на пл.Кастрычніцкай ў Менску. Я быў там насуперак здароваму сэнсу, бо яшчэ задоўга да тых падзей было ясна-бачна-зразумела што анічога не будзе, бо гэта ня трэба тым, хто мусіць РЫХТАВАЦЬ плошчу.
Менавіта, з маленькай літары: плошчу! Бо толькі калі зроблена ўсё, што трэба і крыху болей, чым трэба(!) - пры спрыяньні Пана Бога плошча мае шанец стацца Плошчай, бо дзеіцца ЦУД! Пра тое, як Цуд зьдзейсьніўся ў Кіеве распытайце спадара Ул. Мацкевіча і будзь-каго іншага. Толькі не таго, хто належыць да намэнклятурнае апазыцыі, бо ў іх зрок моцна папсаваны…
Няма сёньня інструманта-мэханізму, які б дазволіў ПРЫМУСІЦЬ імітатараў зірнуць у люстэрка… Бо й люстэрка, выглядае на тое, няма.
Ліст сп. Дзядзенкі мне бачыцца спробай пошуку сродкаў здабычы-фармаваньня-усталяваньня люстэрка і мэханізму ягонага угрунтоўваньня ў практыку дэмакратычнага грамадзтва.
Дзядзенка :
Студзень 14th, 2007 at 2:51 pm
Ананімнаму Ігару:
Наконт учынкаў і справаў.
Я ў сакавіку неаднаразова быў на Плошчы. І не лічу сябе “вінаватым” у тым, што мяне не затрымалі.
З НН я супрацоўнічаў да канца лістапада 2006 г. — пакуль Дынько не зрабіў нічым не апраўданага ўчынку, шкоднага для беларушчыны: маю на ўвазе выгнаньне з офісу распаўсюдніка беларускай літаратуры і ўвядзеньне палітычнай мадэрацыі на Інтэрнэт-форуме НН. Дынько — публічная асоба. І ўчынак ягоны — публічны, бо датычыць інтарэсаў беларушчыны. Таму і адказваць за свой учынак, лічу, ён павінен публічна.
Дакажыце Вы, альбо Бабіна, альбо хтосьці іншы, што гэтыя справы карысныя для дэмакратычнай Беларусі! Дакажыце, што гэтыя ўчынкі нечым прынцыпова розьняцца ад таго, што робяць улады! Калі ж з боку Дынька гэта была памылка (як гэта лічу я), хай прызнаецца ў ёй. Няма людзей, якія б не памыляліся ніколі. Але калі чалавек ня хоча прызнавацца ў сваіх памылках і папрасіць за іх прабачэньня… Аднаго такога мы трымаем на сваім карку ўжо трынаццаты год: ён таксама “ніколі не памыляецца”. Вы хочаце выгадаваць яшчэ аднаго такога ж ды яшчэ назваць яго “сьвядомым барацьбітом за Беларусь”. Вам трэба такая Беларусь, дзе захаваюцца тыя ж хамскія парадкі, якія пануюць цяпер, толькі чыноўнік/начальнік/інспэктар будзе Вас зьневажаць па-беларуску? Мне ня трэба.
Наконт “маральнасьці” ў выпадку “сыходу Дынька”. Супраць Дыньковых паводзінаў выступіла палова рэдакцыйнага калектыву. Пасьля гэтага Дынько, які афіцыйна сышоў з пасады галоўнага рэдактара газэты, прыгразіў звальненьнем тым работнікам, якія будуць публічна абмярковаўць ягоныя паводзіны. Яшчэ раз паўтараю — пасьля сыходу з рэдактарскай пасады! То бок, альбо Дынько нікому не саступаў сваёй пасады, альбо ён кіруе газэтай праз марыянэтку. Выбірайце любы з агучаных варыянтаў!
А за хлусьню наконт маёй працы патрабую ад Вас публічнага прабачэньня. Ці Вы таксама баіцеся адказваць за свае словы, як Дынько і Булгакаў?
Бонд :
Студзень 14th, 2007 at 7:05 pm
Міхал Чарвінскі :
Студзень 13th, 2007 at 9:10 pm
Гэта яшчэ адзiн ракурс закранутай тэмы. Калі пра справы лідэраў зайшла гаворка, то хочацца запытаць: на якую халеру ты выводзiш дзве тысячы з мiлiцыянтамi пабiцца/дзецям коўдры таранiш, калi ад цябе патрабавалася iншае — падрыхтаваць усё так, каб людзкая самаахвярнасць не была марнай! У цябе ж была цэлая кааліцыя/партыя/газета! Ты ж да чагосці мусіў рыхтавацца, і людзей рыхтаваць! Калі ўжо ты аказаўся недалёкім палітыкам ды аніякім аналітыкам, дык ты ж хаця б стыхійную ініцыятыву скарыстай! Ты ж і зараз, калі гандлююць тваёй краінай, не пра ўмацаванне свайго становішча думай!
У гэтым i ёсць здрада лідэраў, як у дачыненні да народа, так і да сваёй мiсii. Дык замест таго, каб прызнацца, ды павiнiцца, шчокi надуваюцца –яны ж самымi разумнымi хочуць выглядаць ды нават прыбытак на гэтым мець!
Ты прав! Так оно и есть. Лукашенко разводит Россию, а эти суки разводят Запад. Так Лукашенко хоть не строит из себя апостола добродетели, а эти ж суки еще уважения требуют к себе, а сами как принимали белорусов в массе своей за лохов, так и принимают. Вот в чем гадство сегодняшней прозападной оппозиции. Их не интересуют результаты. Им важен сам процесс якобы борьбы и все сопутствующие этому поступающие им лично ингредиенты. Я давно говорю:белорусские демократы!Начните демократию с себя. Отчитайтесь перед белорусами за итоги своей деятельности.Покажите пример уважения и самокритичности к себе. Так ведь ни одна сука не подала добровольно в отставку:мол,извините, боролся, старался,но ничего не вышло,уступаю дорогу молодым. Наоборот,готовы на любые интриги,любые подтасовки,чтобы и дальше быть в “лидерах”оппозиции. Ну и чем они тогда лучше Лукашенко? Да ничем.
Алесь Демскі :
Студзень 15th, 2007 at 12:25 am
Кожны пойдзе на плошчу, калі яго адпаведна зацікавіць
Спадарства!
Прабачце, бо адчуваю што гэта прыватная сварка і мой каментар мабыць не пра тое. Што выкарыстоўваеце уласныя імёны у гэтай спрэчцы – гэта ваша справа, але ж сапраўдныя барацьбіты вызвалення так не робяць з розных нагод. Ці хіба уласныя узаемадачыненні - адзіная мэта гэтага дыскурсу?
Пра плошчу. Крыві ніхто не жадаў, таму і не вырашылі весьці натоўп пад кулі жаўнераў. Маленькая дэмастрацыя рашучасці уладаў была 25-га, дзякуў Богу толькі адзін загінуў. Размаўляючы пра высокія маральныя патрабаванні да палітыкаў, не забывайцеся пра Макіявеллі – людзі ідуць у палітыку дзеля улады. Пад час наступных выбараў у 2011 годзе шмат маладых таленавітых ды адукаванных людзей (позірк у люстэрка) змогуць удзельнічаць у выбарах. Шмат хто з іх паспрабаваў свабоды па-за межамі Беларусі і зацікаўлены ў сапраўднай дэмакратызаціі грамадства. Калі на апазіцыйным небасхіле будзе больш зорак, меньш эффектыўнымі будуць спробы арышту ды пераследу кандыдатаў перад выбарамі. Ды падтрымка апазіцыйных палітыкаў Эўразвязам ды Амерыкай будзе больш дзейнай, калі больш людзей будзе займацца вуснай прапагандай – найбольш эффектыўны спосаб агітацыі да часу. Да тагож, казаць пра грошы, якія зарабляюць апазіцыйныя плітыкі параўнальна да людзей пры ўладзе, проста наўмыстная наіўнасць.
Зараз Расея адмаўляецца падтрымліваць эканамічны “цуд” у Беларусі, і нечакана ў рыторыке ўладаў з’явіліся націяналістычныя ноткі. Сёлета амаль 6% нацыянальнага прадукту застанецца ў Расеі як кампенсацыя новага кошту энэрганосьбітаў, а да 2011 года кошт мае быць на сусветным узроўне. Планавая эканоміка Беларусі ня мае шанцаў у гэтых абставінах, першымі гэта адчуюць сельская гаспадарка і будаўніцтва жылля, прадпрыемствы хіміі, лёгкай прамысловасці і машынабудавання. Мапа незадаволенасці насельніцтва перад Вашымі вачыма. Да тагож, непазбежны рост інфляцыі закране кожнага – памятаеце калі на пачатку 90ых гадоў, далляры мянялі па некалькі разоў на дзень? Усё гэта рызыкавата дзеля пераабрання Лукашенкі ў 2011 годзе, ён паспрабуе захаваць уладу ў сям’і, а галоўным ворагам квітнеючай Беларусі будзе абвешчана Расея. Лаяльныя людзі будуць усталёваны на ўсіх узроўнях улады, паглядзіце што робіцца зараз з выбарамі ў рэгіёнах. Праз замежныя крэдыты, продаж буйнешых прадпрыемстваў і пратэкцыянізм урад будзе спрабаваць захаваць рэшткі эляктарату да наступных выбараў. Рэальны шанец апазіцыі перадухіліць Азэрбайджанскі варыянт развіцця падзей – скарыстаць спад узроўня жыцця насельніцтва, бязпрацоўе, змушаны пошук працы ў Расеі ды Польшчы, выкараненне малых прыватных прадпрыймальнікаў. У Менску месца не стане дзеля усіх жадаючых выйсці на плошчу, каб спыніць бязвыйсцёвую палітыку ўрада. Дай Божа, дэмакратычная апазіцыя ачуняе да таго часу і нехта другі будзе абраны на пасаду прэзыдэнта. Але гэта толькі палова справы, бо скарачэнне паўнамоцтваў прэзыдента і ўсталяванне дэмакратычных грамадскіх інстытутаў з’яўляецца адзіным гарантам, што гісторыя ня будзе рушыць па коле.
Адражэнне і прыход да ўлады дэмакратычнай апазіцыі – розныя рэчы. Гэта відавочна з прыкрых каментароў на гэтым самым форуме. Спрабавалі давесці людзям пра Міндоўга, калі яны не размаўляюць на ўласнай роднай мове!? Нажаль, зацікаўленасць нацыянальным самавызначэннем знаходзіцца ва ўніверсальнай пірамідзе чалавечых жаданняў шмат вышэй за забяспячэнне больш элементарных эканамічных патрэб. Лідэры, якія свабодна размаўляюць па-беларуску, з гэтай нагоды ня вельмі патрэбны, пакуль насельніцтва не адчуе жадання вызначыцца ў асяродзі рассейцаў ды палякаў на ўзбярэжжы паўднёвых марэй. Ды і як чакаць ад саўка з былога СССР нейкай беларускай аўтэнтычнасці? Часу няма чакаць пакуль палітыкі вывучацца размаўляць на роднай мове. Тут шмат разумных людзей на гэтым форуме, якія ведаюць шматлікія мовы, ну дык дайце людскі беларускі голас дэмакратычнай апазіцыі з перакладам на рускую мову, калі трэба. Не пагарджайце людзьмі паспалітымі, дайце тым, хто ідзе на перад, пад бізун, вашу інтэлектуальную падтрымку, бо яны самі не могуць “і двух словаў па-беларуску звязаць”. Тады ў светлай будучыні і з уплывам Адраджэння не забракуе, і кадравыя разборкі ў адным з шматлікіх беларускамоўных выданняў не прыцягнуць такога грамадскага/палітычнага/дзяржаўнага інтарэсу.
!!!!!!!!!!!!!! БЕЛАРУСЬ НЕ ЗАГІНЕ !!!!!!!!!!!!!!
Бонд :
Студзень 15th, 2007 at 10:22 pm
Алесь Демскі :
Рэальны шанец апазіцыі перадухіліць Азэрбайджанскі варыянт развіцця падзей – скарыстаць спад узроўня жыцця насельніцтва, бязпрацоўе, змушаны пошук працы ў Расеі ды Польшчы, выкараненне малых прыватных прадпрыймальнікаў. У Менску месца не стане дзеля усіх жадаючых выйсці на плошчу, каб спыніць бязвыйсцёвую палітыку ўрада. Дай Божа, дэмакратычная апазіцыя ачуняе да таго часу і нехта другі будзе абраны на пасаду прэзыдэнта.
Вы полагаете этот Президент и Россия будут ждать пока эта дохлая оппозиция “ачуняе”? А почему она должна “ачуняць” в принципе? Она ведь давно мертва.
И почему Вы полагаете, что в Минске кто-то за кем-то выйдет? Не выйдут! Утрут сопли в очередной раз,но не выйдут. Знаю я белорусов. Сдается мне Вы из национально-ориентированных фантазеров. А чего ж раньше то никого не вывели? И мова у Вас была, и идеи,и даже кое-какие структуры, а вот белорус все равно мове и сцягу предпочел шкварку и чарку. Думаете их не будет и белорус станет революционером? Не думаю. Синоним слова белорус на современном этапе- белорус-трус.
Warwick :
Студзень 16th, 2007 at 6:10 pm
Я не лічу памылкай гэтую публикацыю. Кожны мае права на выказваньне.
Свабода слова перад усім.
А вось абмеркаваньне мне катэгарычна не падабаецца. Ні па зместу, ні па форме.
Алесь Демскі :
Студзень 16th, 2007 at 9:02 pm
Спадар Бонд, заўсёды, калі дабрабыт насельніцтва пагаршаецца, здараюцца сацыяльныя і палітычныя выбухі, а гэта дае шанец прысці да ўлады другому звязку людзей. Зыходзячы з абставінаў ў эканоміцы і міжнародных дачыненнях Беларусі, ёсць падставы прагназаваць палітычныя змены ў Беларусі. Па-другое, мы ведаем шмат прыкладаў гераізму беларусаў з гісторыі сучаснай і сэрэдневечнай, ня мае сэнсу нават адказваць на бязглуздзіцу аб беларускім харатары, бо наўвогул цяжка ўявіць існаванне такога характара. А тутэйшая мова як была, так і будзе, што б там не казалі ня адукаваныя альбо нягодныя людзі.
Бонд :
Студзень 17th, 2007 at 10:09 pm
Алесь Демскі :
Для совершения буржуазной революции в Беларуси, (а здесь может быть только буржуазная антифеодальная революция либо приход буржуазных отношений через вовлечение страны в союз с буржуазной Россией) необходимо, как известно, наличие объективных и субъективных факторов. Один из объективных факторов возможной грядущей революции Вы называете. «Калі дабрабыт насельніцтва пагаршаецца…». Однако наличие глубокого социально-экономического кризиса еще далеко не достаточное условие для «палитычнага выбуха». Необходимо наличие субъективного фактора в Беларуси, а именно наличие белорусской революционной буржуазной (или буржуазно-демократической) партии, движения. Давайте же посмотрим окрест белорусских политических простор на сегодня и спросим себя честно: а есть ли на сегодняшний день в Беларуси такая революционная партия (движение)? Есть ли харизматичные лидеры у этой партии (движения)? Есть ли четкая стратегия, программа у этой партии (движения)? Что они предлагают и, главное, каковы их дела, каковы шансы на успех? Надеюсь, ответ очевиден и для Вас.
На сегодня в Беларуси НЕТ подлинно революционной партии (движения). На сегодня в Беларуси НЕТ яркого харизматичного буржуазного революционного лидера. На сегодня в Беларуси никто не знает ни одной разумной, основательной, проработанной и реалистичной программы от такой партии (движения). Есть лишь детские популистские фантазии Милинкевича и прочих 40-летних малышей вокруг него.
(Вы не забыли,надеюсь, как еще весной 2006-го года на «Чернобыльском шляху» в Минске сей старый «мальчик» обещал «адхилиць» к лету 2006 Лукашенко от власти мирными массовыми ненасильственными «сродками»? Адхилиу? А чаму не? А чаму тады брахау народу? А ведь его никто за язык не тянул. Равно как никто за язык не тянул ни Вечерку, ни Лебедько, других).
Так вот, оказывается, на сегодня мы имеем в Беларуси лишь революционных фразеров и позеров, но не имеем революционных вождей. Пожалуй, лишь Козулин здесь исключение. Но буйные и смелые нынче запросто сидят в тюрьмах, зонах, а демагоги революционной фразы преспокойно косят «бабло» в заграничных коридорах по европейским сусекам, «разводят» тамошних буржуинов на якобы святое революционное дело, чтобы затем здесь дома ЧТО? А ничего! ))) Дома весь пар все сии деятели благополучно выпускают в свисток. На прочее видать просто «кишка тонка». Они все мечтают использовать очеред