- Пост-галадоўка сталася значнай падзеяй для Беларусі, чарговым тэстам на салідарнасць для усей грмадзянскай супольнасці. Ці яна прайшла гэты тэст?

Акурат пратэстантызм разам з дыскрымінацыяй беларускай мовы і культуры – гэта два балявыя драматычныя пытанні, два нэрвы беларускага жыцця. Вельмі сымптаматычна, што падзеі разгарнуліся па пытаннях свабоды сумлення. Тады есць шанец, што зменіцца сітуацыя і са свабодай маўлення па-беларуску. Для мяне гэта вельмі пазітыўны досвед, я не схільны быў бы тлумачыць такой пералом выключна напорам, кансалідацыяй і салідарнасцю грамадзянскай супольнасці. Хачу сказать, што Лукашэнка таксама зараз гуляецца у нейкую гульню на уяўную лібералізацыю, мы былі сведкамі мяккіх альбо пазытыўных прысудаў для актывістаў грмадзянскай супольнасці пару апошніх месяцаў. У кожным разе нейкі страх, падсвядомы, інстынктыўны, можа нават жывельны страх перад рэвалюцыяй веравызнаўчай, гэта значыць перад массавымі пратэстамі, есць у паводзінах Праляскоўскага і ягонага боса. Гэта, безумоўна, сведчыць пра тое, што нацыя нейкім чынам патрафіла фармавацца. Гэта быў нейкі прыклад таго, што пакуль нацыя фармуецца (нават не грамадзянская супольнаць, я гэта ацэньваю хутчэй як нацыю), і гэтыя моманты кансэнсусу акрэсліваюцца, не вакол звыклай моўна-культурнай праблематыкі, а вакол больш перэферыйных, хаця не менш сацыяльна важных пытанняў.

- Што б вы хацелі пажадаць удзельнікам паcта-галадоўкі?

- Я цалкам за. І хаця па веравызнанні я належу да іншай канфесіі, гэтыя людзі, якія бяруцбь удзел у гэтай акцыі, мне надзвычай сімпатычныя. Больш за тое, ў гэтым нумары “Архэ” мы аткрываем нумар тэкстам прысвечаным гэтай тэме, аўтарства Мікалая Кацука.