Национальные меньшинства и наднациональное большинство (http://nmnby.org/pub/211105/mono.html)
«Наше мнение»: Нина Игнатович; Валерия Костюгова; Сергей Паньковский.
Гости: Яков Басин, первый заместитель председателя Союза еврейских организаций и общин, председатель Объединения общин прогрессивного иудаизма, представитель общественной организации Union of council for soviet Jews; Владимир Мацкевич, методолог, политик
.Поскольку на сайте “Наше мнение” нет возможности обсуждать и комментировать материалы, то желающие могут сделать это здесь.
[Powered by WordPress.]
27 queries. 0.366 seconds
О.К. :
Лістапад 26th, 2005 at 4:35 pm
Довольно странный круглый стол получился: пришли разные люди с разными взглядами и мнениями, не сильно настроенные чтобы понимать друг друга, и начали бегать вокруг этого самого круглого стола друг за другом с одинаковой скоростью. Никто никого не догнал, все устали и довольные друг другом разошлись, кинув на форум кличь: “Ну, теперь давайте обсуждать!”
Тема интересная, вопросы каждым из участников ставились занимательные, но общего действа не получилось. Если и обсуждать, то только тезисы каждого участника. Тогда причем здесь круглый стол? И про каждого никто ничего не предлагал говорить.
Давайте так, если обсуждение действительно для кого-то актуально, вы формулируете тему обсуждения, а все на нее реагируют своими репликами. Пока что для этого повода нет.
mbnt :
Лістапад 30th, 2005 at 5:54 pm
можа вам цікава будзе: “РЕПРЕЗЕНТАЦИЯ МАСС-МЕДИА ЭТНОСФЕРЫ РЕСПУБЛИКИ БЕЛАРУСЬ”
Wolf :
Сьнежань 1st, 2005 at 4:19 pm
У час “дыскусіі” было сказана многа слоў, аж занадта. Між тым, галоўная праблема зводзіцца да простага пытання: ці здолеюць прадстаўнікі нацыянальных супольнасцей Беларусі (не люблю слова “меншасці”) асэнсаваць сябе ў якасці суб’ектаў уласнай гісторыі? Тыя ж яўрэі, да якіх сам маю пэўнае
дачыненне, дагэтуль застаюцца “рэччу ў сябе”, пра што сведчыць і рэпліка Сяргея Панькоўскага: “Быть может, мы недостаточно информированы о жизни еврейских общин”, “это проблемы национальных меньшинств, о которых, собственно говоря, мы почти ничего не знаем… кроме песен и плясок”. Праўда, мне здаецца, паважаны навуковец усяго не сказаў: рэч у тым, што яго калегі не дужа і цікавяцца, што там за праблемы ў гэтых “нацменаў”. У 2001-2003 гг. мне некалькі разоў давялося выступаць на навуковых канферэнцыях рознага ўзроўню з праблемнымі паведамленнямі пра стан беларускіх яўрэяў. Не выклікалі мае выступы вялікага энтузіязму. Абагульненая рэакцыя слухачоў была прыблізна такая: “Вашыя праблемы – самі і вырашайце”. І ў пэўнай ступені яны мелі рацыю, бо дагэтуль шматлікія кіраўнікі яўрэйскіх суполак лічаць, што не трэба выносіць смецце з хаты і насцярожана ставяцца да “чужых” зацікаўленых асобаў з іх парадамі: маўляў, лепей слухаць дурняў, але “сваіх”.
Стаўленне дзяржаўных органаў да нашых суполак (кажу цяпер пра беларускіх яўрэяў: пра іншыя супольнасці, на жаль, ведаю менш) можа быць ахарактарызавана формулай “падзяляй і ўладар”. Я пра гэта пісаў яшчэ ў канцы 2002 г. – тэкст апублікаваны ў газеце “Наша Ніва” 10.01.2003. Аднак не думаю, што ад новай улады можна будзе чакаць прынцыпова іншага стаўлення, пакуль у саміх суполках не саспеюць змены. У прыватнасці, пакуль Я. Басін будзе наракаць на «белорусское государство является унитарным, централизованным, бюрократизированным, коррумпированным, в котором распределение всех благ осуществляется централизованно и сверху», не жадаючы пад аналагічным ракурсам пагледзець на Саюз, якім, разам з Леанідам Левіным, кіруе ўжо некалькі тэрмінаў – калі я не памыляюся, 14 гадоў. У гэтым плане «манарху» Лукашэнку да іх пакуль далёка. Можна рабіць гучныя заявы накшталт: «Я берусь доказать, что государство проводит целенаправленную политику ассимиляции народов, их русификацию, включая белорусский народ», аднак лепш успомніць англійскую прымаўку «charity begins at home». Пераважная большасць імпрэзаў Саюза – на рускай мове, газета «Авив», часопіс “Мишпоха”, сайт Мінскага яўрэйскага абшчыннага дома www.meod.by – спрэс рускамоўныя, дарма што, паводле перапісу 1999 г., 17,1% яўрэяў Беларусі назвалі сваёй роднай мовай беларускую, а 5,4% – ідыш. Цалкам згодзен з У.Мацкевічам наконт “гетэраноміі” – на практыцы яна прыводзіць да нежадання выслухоўваць іншага (у 2002 г. рэакцыя на трохмоўную беларуска-яўрэйскую газету “Анахну кан” http://www.souz.co.il/clubs/read.html?article=2250&Club_ID=1 – тры паласы бруду ў “Авиве”) і да апрыёрнага самаапраўдання: калі з намі паводзяцца несправядліва, дык і мы “заб’ем” на маральныя і прававыя нормы. Так, асобныя кіраўнікі Саюза бел.яўр. грамадскіх аб’яднанняў і абшчын, захоўваючы вонкавую прыстойнасць і прамаўляючы “д-д-дэмакратычныя” лозунгі, імітуюць Лукашэнку па сутнасці…
Абсалютна не згодзен з тым, што сказана Я. Басіным пра яўрэяў і беларусаў: «Евреи утратили культуру, т.е. произошла аккультурация, но сохранили национальную идентичность. У белорусов же происходит нечто обратное: аккультурации не произошло, национальное же самосознание отсутствует, что способствует ассимиляции». Кепска, калі ўрач-рэнтгенолаг, які вывучыў некалькі сацыялагічных тэрмінаў, бярэцца рабіць такія высновы, ды яшчэ ад імя яўрэйскай суполкі. Насамрэч жа і яўрэі не «страцілі культуру» (заўсёды ў Беларусі XX ст. жылі людзі, якія выконвалі іудзейскія прыказанні ды размаўлялі на ідыш, даючы прыклад іншым), і ў беларусаў нацыянальная самасвядомасць прысутнічае. Доказам можа быць хаця б тое, што мы ўжо 14 гадоў як жывем у незалежнай краіне (як жывем – іншае пытанне).
С. Панькоўскі: «У Гитлера были евреи как евреи, у нас евреями оказываются очень многие – национальные меньшинства, интеллектуалы, предприниматели, профсоюзы и т.д.». Гэта таксама недакладнае, антыгістарычнае сцвярджэнне. І Гітлер, акрамя яўрэяў, меў мноства сімвалічна варожых груп: камуністы, цыганы, негры…
Напрыканцы дазволю сабе працытаваць уласны артыкул з маскоўскага часопіса «Диаспоры» № 4, 2002: «не следует умиляться существованию многочисленных еврейских организаций и их «бурной» деятельности. Надлежит вписать «еврейскую жизнь» в контекст общебелорусской и оценить шансы на успешную интеграцию остающихся евреев, исходя из комплекса политических, экономических и иных параметров». Гэта было напісана ўвесну 2002 г., але я і цяпер так лічу. Калі хтосьці мае іншыя думкі – лістуйце на rubinchyk@lycos.com
З павагай, Вольф Рубінчык,
палітолаг-менеджэр (дзякуй ЕГУ і асабіста Сяргею Ігаравічу Панькоўскаму)
Мінск, 1 снежня 2005 г.
С.Паньковский :
Сьнежань 1st, 2005 at 10:10 pm
Здравствуйте, Вольф. Рад, что вы не исчезли из социальной жизни.
1. «Евреи как евреи» - короткая метафора, навеянная конкретным контекстом разговора. Образ «главного (онтологического) врага». (Cf. Коммунизм, коммунисты – как «еврейский заговор» и т.п.). Как, например, «классовый враг». Здесь же, как мне кажется, «главный враг» (абсолютный) - это «универсальный другой», все «другие», вне внутренней артикулированной субординации, идеологически мотивированной, только ситуативно (включая, например, США). Но со мной можно спорить.
2. Вы можете, если желаете, высказать вашу точку зрения в статье на «дискуссионном клубе» nmnby.
С.Паньковский
Wolf :
Сьнежань 4th, 2005 at 10:36 am
Добры дзень, Сяргей Ігаравіч. Я рады, што Вы “рады”. Наконт гітлераўскіх часоў спрачацца не буду, бо паважаю права кожнага чалавека на стварэнне міфаў – калі гэтыя міфы не вельмі перашкаджаюць іншым людзям. У дадзеным выпадку Вам, як вядучаму “дыскусіі”, неабходна было неяк закругліць яе, Вы і закруглілі. Папраўдзе, каго цяпер хвалюе, ці атаясамліваў Гітлер усіх, каго пераследаваў, з “яўрэямі”? Хіба аднаго чалавека на мільён.
Магчыма, артыкул, на які нядаўна была размешчана спасылка тут і на сайце «Нашего мнения», не дачыталі да канца і 10 чалавек. Усё ж мяне ён трохі зачапіў – і як яўрэя, і як палітолага. Паспрабую паказаць, чаму.
АБЛУДНАЯ РЭПРЭЗЕНТАЦЫЯ
Дагэтуль я не чуў пра Аляксандра Ўладзіміравіча Макарава, а ён, высвятляецца, не абы-якая персона: «Научный сотрудник отдела анализа СМИ Института социально-политических исследований при Администрации Президента Республики Беларусь». То бок, згодна з намінацыяй, павінен займацца навукай, аналізам і даследаваннямі. Чытае розныя выданні, што апрыёры добра, ведае сякія-такія тэрміны: «hate speech», «дискурс-анализ» (ці, прынамсі, ведае пра іх існаванне). Аднак праца на адпаведную ўстанову пакінула на яго тэксце «Репрезентация масс-медиа этносферы Республики Беларусь» выразны адбітак. На жаль, падобна, што аўтар больш звыклы да навязвання ідэалагем «исходя из требований Главного идеологического управления Администрации Президента Республики Беларусь», чым да пошукаў ісціны.
Вось тэзіс: «все обвинения в антисемитизме и юдофобии исходили от ограниченного числа лиц». Ён адлюстроўвае тыповы прыём прадстаўнікоў улады: выдаць маўклівую большасць у праблемнай сацыяльнай групе за сваіх прыхільнікаў. «Раз намінальная большасць яўрэяў не выступае з публічнымі скаргамі на антысемітызм, значыць, яўрэі ўсім задаволены, а меншасць, якая скардзіцца, маніць». Адсюль ужо недалёка і да прыпісвання скаржнікам сувязі з міфічнымі аўтарамі «профессионально подготовленной информационно-психологической операции, направленной на деструкцию положительного имиджа Беларуси как этнически толерантного государства». Гэта ж толькі ў іншых аўтараў «навуковы супрацоўнік» бачыць ужыванне «конфликтных непрямых речевых тактик… бездоказательного обвинения и разоблачения». У сваім тэксце не бачыць.
Тое, што ў скаргах аўтараў-яўрэяў часта прысутнічае эмацыйны элемент, бракуе доказаў, цешыць «аналітыка». Ён вылушчвае найбольш дурныя эпізоды, накшталт паводзінаў асобных яўрэйскіх дзеячаў у гісторыі з нядзельнай школай – і ўжо нават тыя, хто выстаўляе абгрунтаваныя прэтэнзіі, становяцца «дурнямі». Аўтар схільны заўважаць памылкі і «цынічную форму» самавыяўлення ў іншых – а чаму б не ў сябе?
Так, знікненне памятнага знака на месцы самаспалення яўрэяў у Мазыры нейтральна называецца «происшествием», якое было штучна раздзьмута СМІ – як быццам камень з шыльдай знік без удзелу ўладаў. Насамрэч жа, гісторыя складаная і брудная. Камень з шыльдай, устаноўлены на месцы подзвіга мазырскіх яўрэяў у 1941 г., знаходзіўся там на законных падставах. Дакументы пра падзею захоўваюцца ў архіве. Ахоўная зона і тэкст шыльды былі вызначаны міністэрствам культуры ў 2001 г., яно ж прадпісала Мазырскаму выканкаму ўвекавечыць памяць ахвяраў. Я чытаў ліст з выканкаму, дзе выказвалася абурэнне гэтым прадпісаннем – фактычна ў 2002-2003 гг. орган мясцовай улады адмаўляўся падпарадкоўвацца органу цэнтральнай улады. Можна дапусціць, што мазырскія чыноўнікі карысталіся падтрымкай на самым “версе”: так ці інакш, за 2 гады на ўказаным месцы імі нічога не было зроблена. Тады – пад канец 2003 г. – Якаў Гутман, чый дзед загінуў на гэтым месцы, устанавіў шыльду самастойна (камень к таму часу ўжо ляжаў). Праз некалькі тыдняў выканкам знёс і камень і шыльду, прычым абавязаў Гутмана – праз суд, калі я не памыляюся – кампенсаваць выдаткі на гэтую незаконную аперацыю. У студзені 2004 г. Гутман ладзіў пікет ля адміністрацыі прэзідэнта, абвяшчаў галадоўку, трапіў у шпіталь, але нічога не дабіўся. Шматлікія дзяржаўныя службоўцы (разам з кіраўніком Саюза беларускіх яўрэйскіх грамадскіх аб’яднанняў і абшчын, які не хацеў, каб помнік быў усталяваны без яго ўдзелу) папросту пераступілі цераз памяць аб ахвярах вайны – вось такое “происшествие”…
А.Макараў настолькі “валодае” тэмай, што ўключае ў свой “аналіз” сайт “Движения радикальной Еврейской молодежи”, які дзейнічаў у 2004 г.: ён згадвае яго ў адным шэрагу з парталам Федэрацыі яўрэйскіх абшчын Расіі jewish.ru і інш. Між тым, руху радыкальнай яўрэйскай моладзі ў Беларусі няма і не было. Сайт меў выразна правакацыйны характар, пра што я пісаў у «Нашай Ніве» яшчэ ў траўні 2004 г. А можа, Макараў свядома выкарыстаў правакацыйны рэсурс у сваіх мэтах? Для яго ж і “дело скинхедв в Витебске” – не сімптом сацыяльнай хваробы, якой з’яўляецца ксенафобія, а нейкі “сюжет”, які служыць для падрыхтоўцы “этнически конфликтогенных материалов”. Верагодна, СМІ не трэба было пісаць пра тое, што ў Віцебску у 2002 г. маладыя людзі былі арыштаваны і асуджаны за напады на замежнікаў па матывах нацыянальнай/расавай варожасці… Ну не на “навуковага супрацоўніка” ж тыя скінхеды нападалі, урэшце рэшт!
Аўтар не ведае нават таго (ці робіць выгляд, што не ведае), што ў фрагментах пра “председателя Союза белорусских еврейских общественных объединений и общин Л.Левина”, які нібыта ўдзельнічае ў аперацыі, «направленной на деструкцию положительного имиджа Беларуси как этнически толерантного государства» і пра “руководителя Союза еврейских организаций Беларуси Я.Левина”, які ставіць пад сумнеў «оппозиционную версию состояния белорусской этносферы», гаворка ідзе пра адну і тую ж асобу. Вось што значыць падставіць літару «Я» замест «Л»! Заадно скажае Макараў і прозвішча муфція Александровіча.
Яшчэ цікавы фрагмент: «Высказывая негодование по поводу отсутствия в Беларуси «еврейской государственной школы… радио-, телевещания… газеты, которая выпускалась бы за государственные средства…» [9], Л.Стонов, по сути, требовал для одной этнической группы привилегированного положения». Файная «логіка»: калі нехта без дазволу начальства нагадвае пра свае правы ці правы сваіх супляменнікаў – значыць, патрабуе прывілеяў. Хай сабе тыя правы зафіксаваныя ў Канстытуцыі і беларускіх законах «Аб нацыянальных меншасцях», «Аб адукацыі», заўсёды можна скарыстаць «аргумент»: вось чувашы ці казахі (напрыклад) не патрабуюць, а вы, яўрэі, патрабуеце – вам што, больш за ўсіх трэба? На чынавенскім жаргоне гэта яшчэ называецца «вести себя вызывающе» або «капризничать»…
Шмат чаго новага даведаўся я з артыкула. Аказваецца, газета “Народная воля” – “монополист дискуссии о «возрождении»” (гэта тыя, хто чытае мой водгук, не павераць Макараву, а хтосьці з наведнікаў ethnonet.ru можа і паверыць). Можна бяздоказна падкрэсліваць “тэндэнцыйнасць” яе аўтарскіх публікацый. Якія гэта публікацыі, у чым іх тэндэнцыйнасць –ды якая розніца! Галоўнае – засведчыць сваю лаяльнасць: “Серьезной деконструкции подвергалась тема Великой Отечественной войны и партизанского движения в Беларуси, официальная версия которых, будучи гарантией толерантных взаимоотношений в стране, имеет принципиальное значение”. У перакладзе на нармальную мову гэта значыць: іншых версій не можа быць, таму што іх не можа быць ніколі. Або яшчэ прасцей: “мы начальнікі – вы дурні”.
Рэзюме
Нягледзячы на тое, што тэкст А.Макарава прысвечаны дастаткова актуальнай тэме і стракаціць навуковымі тэрмінамі, ён не можа быць рэкамендаваны як даследаванне рэпрэзентацыі СМІ “этнасферы Рэспублікі Беларусь”, паколькі ўяўляе з сябе нізкаякасны ідэалагічны прадукт, разлічаны на недасведчанага чытача.
Вольф Рубінчык
С.Паньковский :
Сьнежань 14th, 2005 at 12:23 am
I. Если вы продолжаете настаивать. Про мифы – к этим, например, авторам:
1. Ian Kershaw. Qu’est-ce que le nazisme? Problemes et perspectives d’interpretation P..1997 Ch.5. Hitler et l‘holocauste (p. 186. … “l’ennemi universel judeo-bolchevique”etc. )
2. Ian Kershaw. Hitler 1936-1945 T.2. P. 2000
3. Hannah Arendt, Korzenie totalitarizmu. Wasawa, 1993. T.1 Ch.1 Antysemityzm. (s.33-129).
4. Philippe Burin Hiler et les juifs. P.1989
5. Адольф Гитлер Моя борьба. Т-ОКО. 1992. Гл.XI Народ и раса(с.237-276).
6. Генри Пикeр «Застольные разговоры Гитлера» Смоленск. Русич. 1993
И т.д. И .т.д.
Видите ли. Я не имел в виду во время разговора развивать эту тему. Но я задолго до него интересовался вопросом.
II. Про Макарова. У вас нет чувства юмора.
С.Паньковский :
Сьнежань 14th, 2005 at 12:48 am
И еще про Макарова. Не хотел, впрочем, вас обидеть , Вольф. Извините. Просто думаю, что это
образцовый аналитический текст, какие только и могут производится в государственной идеологической
системе.
С.Паньковский :
Сьнежань 14th, 2005 at 1:55 am
И еще все-таки, чтобы пояснить мысль. Остальные (славяне, негры и т.д) были (персонально для Гитлера)
не “врагами” и не “евреями”, а просто “нелюдьми”, побочным продуктом истории.
Тема эта вообще малоприятная. Я изучал эти вещи не из-за расовой теории. Скорее, чтобы понять
“тоталитарное сознание” в его “иррациональном” в отличие, от “рационального” (например, марксисткого)
варианте. Я последние годы занимался проблематикой, которую
условно можно назвать
“историей европейской идентичности”.
Wolf :
Сьнежань 15th, 2005 at 10:40 am
«Если вы продолжаете настаивать… У вас нет чувства юмора. … Не хотел, впрочем, вас обидеть , Вольф. Извините».
Нічога, я ўсё разумею.
«Про мифы – к этим, например, авторам…».
Назваўшы адно таўталагічнае сцвярджэнне («…евреи как евреи…») антыгістарычным, нават не спадзяваўся атрымаць у падарунак спіс літаратуры. Дзякуй.
«Остальные (славяне, негры и т.д) были (персонально для Гитлера) не “врагами” и не “евреями”, а просто “нелюдьми”…»
Думаў, што пытанне ўжо знятае, аднак, раз Вам так карціць паспрачацца… Не цікавяць мяне ў цяперашні момант асабістыя погляды Гітлера, розніца паміж «ворагам» і «проста “недачалавекам”», што мелася ў «тэорыі». Больш цікавіць практыка: вось жа, на практыцы ў гітлераўскай Германіі і на акупаваных тэрыторыях тэрор быў скіраваны супраць самых розных груп. Так, цыганы вынішчаліся ў той жа ступені, што і яўрэі (гл., напрыклад: А.Фрыдман “Невядомы генацыд”, “ARCHE”, № 3/2004). Праблема ў тым, што мала хто з удзельнікаў “сацыяльнага жыцця” такія факты заўважае, а некаторыя – той жа Басін – скажаюць карціну гістарычных падзей, публічна прыпісваючы яўрэям статус «единственных жителей этой страны, которых убивали (…) только за их национальность» («Авив», № 100-101/2004).
«Про Макарова. … Просто думаю, что это образцовый аналитический текст, какие только и могут производится в государственной идеологической системе».
Паспрабую выказацца як мага больш далікатна. Асобныя недзяржаўныя аналітыкі, якія пакепліваюць з асобных праяў дзяржаўнай ідэалагічнай сістэмы, робяць якраз тое, чаго ад іх чакаюць агенты “сістэмы” – легітымізуюць яе…
С.Паньковский :
Сьнежань 15th, 2005 at 2:25 pm
Вообще-то я не видел смысла отвечать. Если бы речь шла не о бывшем студенте с дипломом политолога. Ваш пафос мне понятен. Но я говорю (говорил) совсем о другом. О «философии врага». И не о Гитлере, а о белорусском обществе. Жаль, что вы этого не заметили. Такое ведение полемики – некорректно. Вы приписываете оппоненту то, что он не говорил. И с жаром опровергаете вами же вложенное содержание за «антиисторизм» и т.п.
Вольф. Вы успокойтесь и просто подумайте. Я родился через одиннадцать лет после окончания войны. В СССР. (Здесь я мог бы добавить, что, будучи пионером, входил в минский городской штаб «красных следопытов» и военная тема была для нас главной, закончил исторический факультет, где и начал собирать материалы по «феномену нацизма»; работая по распределению, занимался организацией школьного музея войны и партизанского движения и т.п. – но это уже излишество, поскольку для людей моего поколения достаточно первых двух обстоятельств). Возможно, для вашего поколения – это выглядит по-другому. Я же впервые узнал о том, что в фашистской Германии уничтожали не только евреев, - не из вашего поста. Для меня (и, я думаю, почти для всех моих ровесников) это даже не проблематизируется.
****
- Вы на следующей выходите?
- Выхожу.
- А перед вами выходят?
- Выходят.
- А вы у них спрашивали?
- Спрашивал.
- И что они вам ответили?
…
Отчасти именно поэтому на nmnby нет форума. Если тема вас волнует и вам есть, что содержательно сказать – пишите (короткую) статью. Возразить на другую точку зрения – тоже. Если вы не готовы в ясной, более или менее полемически корректной и аргументированной форме представить вашу позицию – ваше мнение не обязательно интересно.
Для меня в наличном контекстуальном исполнении «полемика», боюсь, себя исчерпала.
С.Паньковский :
Сьнежань 15th, 2005 at 2:48 pm
Кроме того. На всякий случай. Хамство - не агрумент.
С.Паньковский :
Сьнежань 15th, 2005 at 6:20 pm
Перечитал все подробней. Помедленей и поспокойней. Хамство - все-таки не про вас. Собственно, это была
спонтанно-абстрактная реакция на какие-то иные вещи. Но и вы спорите на самом деле не со мной.
Жаль, что мы говорим абсолютно о разных реальностях. Наверно, я чрезмерно резко и поспешно пытался
объяснить вам, что имею в виду. Сожалею. У вас выстрадано свое, у меня в каком-то смысле- свое.
Видимо, это общее неуменние (или нежелание) друг дуга понимать делает то, что мы имеем - заслуженным.
Warwick :
Сьнежань 15th, 2005 at 9:07 pm
Сергей! Это по мужски.
Потому что, та реплика про хамство произвела на меня совершенно удручающее впечатление.
Я пытался представить себе тот институт блаародных девиц, в которм Вольфу могли бы предъявить обоснованное обвинение в хамстве. И не мог себе такого вообразить.
Начал думать о себе как о полном уроде.
Спасибо!!! Вы остановили моё самоедство.
С.Паньковский :
Сьнежань 15th, 2005 at 10:19 pm
Это – глубокая ностальгия по академической аудитории: «… вместе с тем, уважаемый коллега, оппонируя вашему утверждению на странице 856-бис, если, разумеется, я правильно понял вашу интерпретацию, позволю себе процитировать проводивших ранее подобные исследования гг. …». А тут давно – живая жизнь. … Чтоб она сгорела….
Wolf :
Сьнежань 18th, 2005 at 10:11 am
Сяргей Ігаравіч. Вы двойчы ладзілі тут эмацыйныя атакі, а потым “літасціва” пераадрасоўвалі свае інвектывы камусьці іншаму… Гэта Ваш улюбёны прыём у “жывым жыцці”? Ці толькі ў віртуальным?
Анекдот за анекдот. Размова па тэлефоне: “Ведаеце, вы ўчора ў нас гасцявалі… а потым мы не далічыліся пары срэбраных лыжак”. – “Хочаце сказаць, што мы злодзеі?” – “Не, урэшце лыжкі знайшліся” – “Дык у чым праблема?” – “Лыжкі знайшліся, а непрыемны асадак застаўся”.
С.І., не збіраюся даваць Вам парадаў, аднак чамусьці здаецца, што мала хто з патэнцыйных наведнікаў/аўтараў nmnby.org пагодзіцца весці дыскусію на ўзроўні “Вы успокойтесь и просто подумайте” або “Я не знаю ни одной более закрытой общины, чем еврейская…“ ( (С) Н.Ігнатовіч). Асабіста ў мяне крыўды няма – і не такое даводзілася чытаць – але ахвота мець хоць якое дачыненне да «Вашего мнения» знікла.
Цаніў і цаню Сяргея Панькоўскага – добрага лектара і аднаго з кіраўнікоў франка-беларускага факультэта ЕГУ. Насамрэч, тут я спрачаўся не столькі з былым дэканам, колькі з тымі “інтэлектуаламі” і носьбітамі ўладных функцый, што разглядаюць яўрэяў Беларусі (дый цыганоў Беларусі, палякаў Беларусі, беларусаў Беларусі…) як біямасу, ад імя якой можна вымаўляць і рабіць розныя паскудствы. Вельмішаноўны апанент сваю пазіцыю адносна гэтых людзей і з’яў па сутнасці вызначыць адмовіўся, перайшоўшы да абмеркавання маёй асобы. Шкада, але што ж, меў права. Мо хто іншы вызначыць…
З павагай, Вольф Рубінчык.
Warwick :
Сьнежань 18th, 2005 at 1:02 pm
“А тут давно – живая жизнь. … Чтоб она сгорела…. “ (С) С.Паньковский
Сильно сказано. Думаю, что это можно написать на гербе каждого из беларусских интеллектуалов.
По крайней мере, всех тех, кто отметился, говоря в мой адрес, что я жизни не знаю, что мои идеи и предложения абстрактны.
Warwick :
Сьнежань 18th, 2005 at 1:13 pm
2С.Паньковский
Я бы сказал иначе:
Жажда жизни, страсть к человеческому во всей его полноте … , а тут … постмодерн, будь он неладен, как последняя стадия деградации академической традиции, отданой на растерзание недоученным (лучше - недоучёным) массам.